ကဗ်ာဆရာ ေစာေ၀ လြတ္ၿပီ။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေ႐ႊကုိ အာဏာ႐ူးႀကီးဟု ခ်စ္သူမ်ားေန႔ကဗ်ာမွာ ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာဆရာ ေစာေ၀ ရမည္းသင္းေထာင္မွ ယေန႔ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာၿပီ ျဖစ္လို႔ ရန္ကုန္မွ လာတဲ့ သတင္းမ်ားမွ သိရပါတယ္။
ကိုေစာေဝရဲ႕"ေဖေဖာ္၀ါရီ တစ္ဆယ့္ေလး" ကဗ်ာမွာ အစ စာလံုး မ်ားျဖင့္ “အာနာ႐ူးႀကီး မႉးႀကီး သန္းေရႊ” ဟူသည့္ ေရးသားထားၿပီး ကဗ်ာကို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ ရက္ေန႔ထုတ္ အခ်စ္ဂ်ာနယ္၌ ေရးသားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေထာင္ဒဏ္ ၂ ႏွစ္က်ခံခဲ့ရသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အေမရိကန္ လြတ္ေတာ္ အမတ္ Jim Webb ျမန္မာျပည္ ထပ္မံသြားမည္..

ေတာင္ကိုရီးယား စစ္သေဘၤာကို ေျမာက္ကိုရီးယားက ေတာ္ပီဒိုနဲ့ ပစ္ခတ္မႈ ၊ ထိုင္းနိုင္ငံ ျပည္တြင္းေရး မတည္ၿငိမ္မႈနဲ႕ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္း အေျခအေနမွာ အေမရိကန္အေနနဲ႔ ၀င္ေရာက္ တာ၀န္ယူ ေျဖရွင္းေပးဖို႔ လိုေနၿပီဆိုတာကို ျပသေနတယ္လို႔ ဂ်င္၀ပ္ ကေျပာၾကားေၾကာင္း သတင္းမ်ားမွာ ေဖာ္ျပၾကပါတယ္။

ဂ်င္၀ပ္ဟာ ေမလ ၂၉-ရက္ေန႔မွ ဇြန္ ၆-ရက္ေန႔အထိ ေတာင္ ကိုရီးယား၊ ျမန္မာနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံတို႔ကို သြားေရာက္မွာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။

လည္ျပန္ေငးမွ ျပန္ျမင္ရသည္

မူရင္း အေရွ႕မိုးေကာင္ကင္

က်ေနာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စာသိပ္ဖတ္ခဲ့တယ္။ လူကစာသိပ္ဖတ္ေပမယ့္ ဂြ်တ္ဆတ္ဆတ္ ၊လက္ယဥ္ယဥ္၊ ေထာင့္သိပ္မက်ိဳးတဲ့ လူေပါ့။ တကယ္တန္းက်ေနာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဒုန ဲ့ေဒးရွိခဲ့ေပမယ့္ ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြဟာ က်ေနာ့္အတြက္ စကားေျပာေဖာ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ မ်ားမ်ား မရွိခဲ့ဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တူတူထိုင္ေဖာ္ထိုင္ဖက္ျဖစ္တာပဲမ်ားတယ္။လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထုိင္ေဖာ္ထိုင္ဖက္ဆိုတာကလည္း ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္ဟာ ကိုယ့္လက္ဖက္ရည္ဖိုးကိုယ္ေပးနိုင္တဲ့ေကာင္မဟုတ္ခဲ့ဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဖိုး မေပးနိုင္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာန ဲ့ကိုယ္ဆို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဖက္မသြားဘူးေပါ့ဗ်ာ။   ဒါေပမယ့္ အားလံုးက တက္သစ္စ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ေတြခ်ည္ပဲကိုး။ ဖိုသတၱ၀ါတို ့ရဲ့ ဟိုမုန္းသိပ္ၾကြယ္၀တဲ့ကာလဆိုေတာ့ ၊ ျမိဳ႕ေပၚက ရွပ္ျပာ လူးစိန္ စပ္စလူးေလးေတြကလဲ စက္ဘီးကေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ညေန ညေန က်ဴရွင္ျဖဳတ္ခ်ိန္ဆို အိမ္တန္းမျပန္ပဲ ျမိဳ႕လည္မွာစက္ဘီးန ဲ့ တပါတ္ေလာက္ေတာ့လွည့္ျပီး ဟန္ေရးျပရမွ လူၾကည့္ခံရမွသူတို႔မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယံုၾကည္မွဳန ဲ႔ မာနေရခ်ိန္ေလးျမွင့္ရတာကိုး။ ခုေတာ့လဲ အဲဒီ စပ္စလူးေလးေတြ ထဲက အထက္တန္းပညာေရးမဆံုးခင္ေလးန ဲ့ လင္ေနာက္လိုက္ေျပးၾကသူေတြထဲက လဲ ကေလးသံုးေလးေယာက္အေမေတြျဖစ္လို ့သူတို ့သားသမီးေတြေတာင္ တခ်ိဳ႕ေကာလိပ္တက္ေနၾကပါျပီ။ အဲသလို ျမိဳ႕ကေလးရဲ့ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ပန္းေတာင္ကိုင္ေတြ ေႏြေခါင္ေခါင္လွည္းလမ္းေၾကာင္းဖုံထူထူေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ ျခင္ေထာင္ဇာလို စကပ္ၾကီး၀တ္ ၊ ထိပ္ဦးက ခြ်န္ထက္ေနတဲ့ ေလဒီရွူးအျဖဴေရာင္ကိုစီးျပီး နွဳတ္ခမ္းနီ ပါးနီေတြအျပတ္ခ်ယ္သျပီး မိေခ်ာင္းတံဆိပ္စက္ဘီးတို ့ ပန္းကမၻာစက္ဘီးတုိ႔နဲ႔ ေျခကေလးခြင္ခြင္ျပီး ဟန္ေရးျပရင္း ျမိဳ႕ထဲ ထြက္ထြက္နင္းၾကတဲ့ အပ်ိဳေတြကလဲ အမ်ားၾကီးဗ် တခ်ိဳ႕ဆို ဂ်ပန္လိုနိုင္ငံမွာေတာင္ေရာက္ေနၾကျပီ။ လင္နဲ႔သားနဲ႔ျဖစ္ကုန္ၾကျပီေပါ့ဗ်ာ။ ျမိဳ႕မွာလြတ္လပ္ေရးေန႔ပြဲ အတြက္ စတိတ္ရွဳိးေတြ က စျပီးသီခ်င္းတိုက္ၾကျပီဆိုလဲ သူတို႔ေတြ က အကဲသားဗ်။ စင္ေပၚတက္ခ်င္ၾကတာကိုး။ က်ေနာ္တို႔ကလည္း တီး၀ိုင္းတစ္၀ိုင္းရွိတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့တခါမွမဆိုခဲ့ဖူးပါဘူး။ သီခ်င္းတပုဒ္ဆိုဖုိ ့ေငြနွစ္ရာ ထည့္၀င္ရတာကိုး။ ေငြနွစ္ရာဆိုတာက်ေနာ့္အတြက္က ဘယ္လိုမွအိပ္မက္မက္လို ့မျဖစ္နိုင္တဲ့ ပမာဏၾကီးျဖစ္ေနတယ္ေလ။ တဖက္ကလည္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက က်ေနာ့္ကို လုိအပ္ျပန္တာကလည္းရွိတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက ဂစ္တာကို ေသခ်ာ ဂီတသေကၤတနဲ႔မတီးတတ္ၾကျပန္ဘူး။ ဒီေတာ့က်ေနာ့္အလုပ္က သူတို႔နဲ႔ ဆိုမယ့္သီခ်င္းေတြကို ကက္ဆက္နဲ႔နားေထာင္ ၊ တပိုဒ္ျခင္းေပါ့ဗ်ာ ျပီးေတာ့ မွ တီးသြားတဲ့ လိဒ္ တို႔ ၊ ကီးဘုတ္၀င္သြားတာတို႔ ကို ျပန္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ ၀မ္းတူးသရီး(ဒိုေရမီဖာစသျဖင့္)နုတ္စ္နဲ႔ ျပန္ေရးေပးရတဲ့အလုပ္ဗ်။ စတန္းဒတ္နိုေတးရွင္း ဂ်ီ ကလစ္ဖ္တို ့ဘာတို ့န ဲ့ဆို သူတို ့ဘယ္ဖတ္နုိင္မလဲေ၀လာေ၀းေပါ့ဗ်ာ ။  အဲဒီလို က်ေနာ္က လုပ္ေပးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ က်ေနာ့္ကို ဂီတမွဴးဆိုျပီး ခန့္တယ္ဗ်တခါမွစင္ေပၚတက္ ျပီး မိုက္ခြက္ မကိုင္လိုက္ဖူးတဲ့ဂီတမွဴးေပါ့ဗ်ာ။   စင္ေပၚတက္ ျပီး ေဘာင္းဘီရွည္န ဲ ့ ဂစ္တာကို ကိုင္ေတာ့မယ္ဆိုကတည္းက ေလးရာထည့္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ဘယ္တတ္နိုင္မတုန္းက်ေနာ့္အတြက္က။ သူငယ္ခ်င္းေတြကအ တီးေတာ့ေကာင္းသားဗ်၊ ကိုယ္ပိုင္လွ်ပ္စစ္ဂစ္တာေတြရွိၾကတာကိုး။က်ေနာ့္မွာက ၀တ္ဘို႔ေဘာင္းဘီရွည္ေတာင္မွ က်ေနာ့္အဘိုး ၀တ္ခဲ့တဲ့ ဘီအိုင္ေအေခတ္က စစ္ေရာင္သကၠလပ္ ေဘာင္းဘီၾကီးပဲရွိတာကိုး ။ ရွိဳးထုတ္ဖို ့ဆိုတာ အင္မတန္ဂြက်တဲ့ကိစၥဗ်။ တခါတေလမ်ား ျမိဳ႕လည္ဖက္ ကို လမ္းေလွ်ာက္ျပီးသြားတုန္း စီးေနတဲ့သားေရဖိနပ္က အၾကင္နာကင္းကင္း နဲ႔ လူကို ျပတ္ျပတ္စဲစဲလုပ္လာျပီဆိုရင္ ဖိနပ္ကေလးခါးထိုးျပီး အိမ္ဖက္ျပန္လာ၊ တူကေလးနဲ႔ ပလိုင္ယာကေလးနဲ႔ သံမွဳိေလးေတြနဲ႔ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျပန္ ထုနွက္ ခ်ဳပ္ ျပင္ျပီးေတာ့ စီးရတာ။  အဲသလို ဖိနပ္မ်ား ျပတ္သြားခ်ိန္မွာ ကံမ်ား မေကာင္းရင္ေတာ့ေစာေစာကလိုဟန္ေရးျပေနတဲ့ငနဲမေလးေတြစက္ဘီးျဖတ္နင္းလာတာန ဲ့ၾကံဳျပီဆိုလို ့ရွိရင္မ်ား ၊ ေဂၚသဇင္ေတြလွဳိင္လွဳိင္ပြင့္တတ္တဲ့ေဆာင္းတြင္းမနက္ၾကီးေတြမွာေတာင္ ေခြ်းက ပ်ံတာမ်ား ေပါင္ၾကားထိ စီးသြားမယ္ဗ်ိဳ႕။ ထားပါေတာ့ေလ ေစာေစာက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးမေပးနုိင္ပဲေရာက္ေရာက္သြားရတဲ့အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုဗ်။ ဟန္ေရးျပေနတဲ့စကပ္တဖားဖားေကာင္မေလးေတြကို ဂ်င္းေဘာင္းဘီတကားကားန ဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေမတၱာစာကမ္းခ်င္သကိုး။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကသူတို႔ရဲ့ေမတၱာစာကို ပင္တိုင္ထိုင္ေရးေပးရတဲ့အလုပ္ကို အလုိလိုရသြားေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ။ အဲသလို ေဖာက္သည္ေတြသိပ္မ်ားလွေတာ့လဲ က်ေနာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကို ကိုယ့္ေငြနဲ ့ကိုယ္မထိုင္နိုင္ေပမယ့္ ကပ္ေသာက္ရတယ္ဆိုတာမရွိလွပါဘူး ။ ဒါေပမယ့္အဲသလိုမဟုတ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ အရင္းအခ်ာထဲကအရင္းအခ်ာေပ့ါဗ်ာ ၊ သူကေတာ့ အျမဲ တန္း အိမ္လာျပီး က်ေနာ့္ကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားဖို ့ေခၚသလိုသူပဲ အိပ္စိုက္တိုက္တယ္ဗ်။ ဒီေကာင္က လူေတာ္လူေကာင္းဗ်။ စာလဲသိပ္ဖတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္သူ႔မွာ နာခံတတ္တဲ့စိတ္ကပိုမ်ားတယ္ ။ က်ေနာ္န ဲ့ကြာသြားတာအဲဒီအခ်က္ပဲ ။  ေၾကာက္ဖုိ ့ေကာင္းတဲ့တခ်က္ကေတာ့ ေလာကၾကီးကကိစၥအားလံုးကို စမ္းသပ္ခ်င္တဲ့စိတ္သူ႔မွာရွိတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့အဲသလိုမဟုတ္ဘူး။သိပ္မ်ားမ်ားစားစားကုိ လိုက္စိတ္မ၀င္စားဘူး ။ စာဖတ္တယ္ ။ တေယာက္ထဲ သိပ္ညဥ့္နက္ခ်ိန္ေတြမွာမွ အေမွာင္ထဲမွာဂစ္တာတီးတယ္။ အဲဒီလိုဂစ္တာတီးခ်ိန္ေတြမွာ ၀ါက်င့္က်င့္ လမ္းမီးတိုင္ေဘးကအုန္းလက္ကိုင္းေတြေလတိုက္တုိင္း ယိမး္ျပီး အရိပ္ေတြေမွာင္သြားလိုက္လင္းသြားလိုက္နဲ႔ ျမင္ကြင္း ၾကားထဲက ျဖိဳးျဖိးေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ၾကယ္ကေလးေတြကိုေမာ့ၾကည့္မိတိုင္း လူငယ္တေယာက္ရဲ့ ဘာမွန္းမသိတဲ့အနာဂါတ္ကို က်ေနာ့္လက္က်ေနာ့္ေျခ နဲ႔ဖန္တီးယူခ်င္စိတ္ကိုေတာင့္တခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာဆို က်ေနာ္ဟာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာရွိေနတတ္တယ္။ ဘာသာေရးသိပ္ကိုင္းရွိုင္းလြန္းခဲ့လို ့ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဆိုတာ အင္မတန္မွ ဆီဦးေထာပတ္န ဲ့ ၀က္သားတံုးၾကီးေတြမ်ား အိစက္ညက္ေညာအဆီ၀င္းေနလုိ႔။ ၾကက္သား ဟင္းန႔ံမ်ားဆို ခုထိေတာင္ေတြးရင္ သြားေရ ယုိရတုန္း ဗ်။    အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေန႔လည္စာ ညစာ သြား၀ါးတယ္ သိမ္ထဲမွာ တေရးတေမာနွပ္တယ္။ ညေနဆို ျငိမ္းခ်မ္းေရးေစတီေလးေဘးကေရတြင္းၾကီးမွာေရခ်ိဳးတယ္။ အဲသလိုေရခ်ိဳးရင္းမ်ား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ၀န္းက်င္က ညီအမေတြကို လွမး္ လွမ္း ငန္းရတာလဲ အေမာပါပဲဗ်ာၾကိဳက္လို ့ခ်စ္လို ့မ်ားလားဆိုေတာ့လဲ ဟုတ္ေသးဘူးဗ် ရိုးရိုးမ်က္စိအရသာ ခံယံုေလာက္ပါပဲေလ။ အဲဒီဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာက ပိတ္ရက္ေတြဆို မ်ားေသာအားျဖင့္တရား ပြဲေတြ အဘိဓမၼာေဆြးေႏြးပြဲေတြ ရွိတတ္တယ္ဗ်။ တေန႔ေတာ့ ဗိုက္ေခြးနမ္းေလာက္ေအာင္ မိ်ဳဆို႔ျပီး ဆရာေတာ္ စြန္ ့ထားတဲ့ မုန္ ့ဘိုးန ဲ့ကြမ္းယာေလးတစ္ရာ၀ယ္ျပီး ျငင္းခုန္ေဆြးေႏြးေနၾကတဲ့ က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႔က လူ႔ဂြစာလို ့လူအမ်ားယူဆၾကတဲ့အဘိုးၾကီးေတြအုပ္ထဲ အသာေလး ကြမ္းျမဳ႔ံရင္းသြားထိုင္နားေထာင္ေနမိတယ္ဗ်။ အဲဒီမယ္ ျငင္းၾကခုန္ၾကေျပာၾကကိုးကားၾကနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ ။ ေဂါတမဘုရားရွင္ရဲ့ တရားေတာ္ေတြပါ ။ သီဟိုဠ္ဆရာေတြက ဘုရားရွင္ရဲ့တရားေတြကိုေနာက္ပိုင္းမယ္ ဘယ္လို ဘယ္နည္းကြန္ ့တာ ျဖစ္တယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အဲသမွာ ေတာင္တြင္းက အဘိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ေျပာခဲ့တဲ့ပံုျပင္ေလးကို ခုထိအမွတ္ရစရာေတြျဖစ္လာေစတဲ့အေၾကာင္းေတြက ရွိတုန္းမို႔ေျပာရဦးမယ္ဗ်။ ပံု၀တၱဳကေလးကေတာ့ဒီလို တခါတုန္းက ေတာ္ေတာ့္ကိုေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ေက်းရြာကေလးတစ္ရြာရွိသတဲ့ဗ်။ အဲဒီရြာကေလးဟာေခ်ာင္းနဖူးမွာ တည္ရွိျပီး ျမိဳ႔႕ကိုသြားမယ္လာမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ရြာသူရြာသားေတြဟာ အဲဒီေခ်ာင္းကူးတံတားကေလးကပဲကူးျပီးသြားလာၾကရသတဲ႔။ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ကလည္းမိုးတြင္းျဖစ္ေနေတာ့ လယ္ယာလုပ္ငန္းခြင္ေတြန ဲ့အလုပ္ေတြလဲမ်ားေနၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီရြာမွာသိပ္ျပီးက်ပ္မျပည့္တဲ့ သူတေယာက္ရွိသတဲ့ ။ အဲဒီ တေယာက္ကို တရြာလံုးက အစကေတာ့ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ေပါ့ဗ်ာ။သူကလဲ ရြာထဲမွာေႏြဆို မီးကင္းေစာင့္တာတို ့ဘာတုိ ့ကို လုပ္ေပးတတ္တဲ့ကင္းသမားတစ္ေယာက္ေပါ့ ။ တေန႔သားမွာေတာ့ အဲဒီဆရာသမားဟာ ဘာမေျပာညာမေျပာနဲ႔ ထျပီးၾကမ္းေတာ့တာပဲဗ်ိဳ႕။  ရြာလည္ကျဖတ္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာကို လက္သီးနဲ႔ထိုးလိုထိုး ၊  ဆြမ္းခံထြက္လာတဲ့ကိုရင္ေတြကို ခဲနဲ ့ေပါက္လိုေပါက္ ၊ ရြာထဲ အပ်ိဳမေတြကို ညေနေခ်ာင္းကမ္းပါးေရခ်ိဳးဆိပ္မွာ မဖြယ္မရာေတြလုပ္ျပလိုလုပ္ျပနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ ရြာသားေတြဟာ သည္းညည္းခံနိုင္စိတ္ေတာ့ကုန္သြားျပီဗ်ဒါေပမယ့္လဲအရူးန ဲ့ဖက္ျပီးရန္မျဖစ္ခ်င္ၾကဘူးေလ ။ အဲသလိုန ဲ့တေန ့မွာ အဲဒီအရူး ဟာ ကိုင္းခုတ္ဓါးၾကီးထမ္းျပီး ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ေဆာက္ထားတဲ့တံတား ထိပ္မွာရပ္ေနသတဲ့ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ ၀ါးလံုးတစ္လံုးကို လဲ ကန္ ့လန္ ့လွဲခ်ထားရင္း နဲ႔ "သတၱိရွိတဲ့ေကာင္ျဖတ္ရဲ ျဖတ္ၾကည့္ကြာ ငါ့အေၾကာင္းသိသြားေစရမယ္"ေအာ္တယ္တဲ့့။ ျပီးေတာ့ အဲဒီေနရာက မေရြ ့တန္း ကုိ ေစာင့္ေနတာတဲ့ ။ အဲဒီ တံတားန ဲ့မနီးမေ၀းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဆာရင္သြားစားတယ္ ျပီးရင္ျပန္လာတယ္ျပီးရင္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ကိုင္းခုတ္ဓါးၾကီးထမ္းျပီး ေစာင့္ေနေတာ့တာပဲတဲ့ဗ်ိဳ႕။ အဲသလိုနဲ႔ ရြာက လူေတြမွာလဲ ျမိဳ႔ကိုမသြားရဲ ။ ဆန္ဆီေဆး၀ါး ငါးေျခာက္ငါးျခမ္းကေလးေတြ ျမိဳ႔တက္၀ယ္ဖို ့က ေတာ္ေတာ္အခက္အခဲျဖစ္ ဘယ္သူမွ လဲ အရူးရဲ့ဓါးန ဲ့လည္ျပတ္မွာမခံရဲေပါ့ဗ်ာ။ အက်ိဳးန ဲ့အေၾကာင္းန ဲ့သြားျပီး အရူးကိုေဖ်ာင္းဖ်ေတာ့လဲ အရူး ကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ "ေဟာဒီတရြာလံုးရဲ့လံုျခံဳေရးကိုအသက္န ဲ့လဲျပီး ငါက တာ၀န္ယူခဲ့တာကြ။ အဲဒီေက်းဇူးကိုမသိပဲ ငါ့ကို အာခံျပီး ေဟာဒီ ၀ါးလံုးကို ေက်ာ္ရဲတဲ့ေကာင္ေက်ာ္ၾကည့္ " လို ့ပဲျပန္ေျဖသတဲ့။အမွန္ေတာ့ေနစရာမရွိ လို ့ကင္းတဲ သြားအိပ္ေနတဲ့အရူးပါ။ အဲဒီမွာတင္ ရြာထဲ က တဆုိင္ထဲေသာ ကုန္စံုဆိုင္ကလဲ ေစ်းေတြတင္လာ၊ ဗိေႏၵာဆရာလဲ ျမိဳ႔တက္ေဆးမ၀ယ္နိုင္၊ ေက်ာင္းပိတ္တုန္းရြာျပန္လာတဲ႔ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြလဲေက်ာင္းျပန္မသြားနိုင္ေပါ့ ျဖစ္ေနပံုက ။ အဲသလိုန ဲ့ရက္နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ ပန္းပဲထုေနတဲ႔ ခပ္ေပေပလူတစ္ေယာက္ဟာ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ဘူး တဲ႔ ။ ဒါနဲ႔သူေတြးတယ္ ဒီေကာင္ ဘာေကာင္မို ့လဲေပါ့။ အရူး ကို လူေတြကလဲ ၀ိုင္းျပီး ေၾကာက္ေနၾကတယ္ေပါ့ ေတြးျပီးတခါထဲ ခါးေတာင္းကိုေျမွာင္ေအာင္က်ိဳက္လိုက္တာမွ ငယ္ငယ္က ၀ဲေပါက္ခဲ့တဲ့အမာရြတ္ေတြေတာင္ တင္ပါးမွာအထင္းသားန ဲ့တဲ့ဗ်ား။ အဲဒါန ဲ့ ပန္းပဲသမားဟာ အရူးမ်က္နွာကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး တကယ္လို ့မ်ား အရူးက ကိုင္းခုတ္ဓါးနဲ ့ပိုင္းလာရင္ေတာ့ ၀င္လံုးမယ္ေပါ့ေလ အဲသလိုေတြးျပီး သတိန ဲ့ အရူး ခ်ထားတဲ့၀ါးလံုးကို ေက်ာ္ျပီး သြားမယ္ေပါ့။ အဲဒီလို ပန္းပဲဆရာက အရူး တားထားတဲ့၀ါးလံုးကိုေက်ာ္ျပီးသြားေတာ့မယ္ဆိုတာကိုလဲတရြာလံုးကို ပန္းပဲဆရာက ေျပာခဲ့လိုက္ေတာ့ အကုန္ ၀ိုင္းလာျပီးခပ္လွမ္းလွမ္းက စပ္စုၾကတာေပါ့ဗ်ာ။တခ်ိဳ႕အရူး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးေကာ္မတီဖြ ဲ့ဖို ့တရြာလံုးကိုတရားခ်ေနတဲ့သူေတြကလဲ  ပန္းပဲဆရာရဲ့အျပဳအမူကို အင္မတန္မွမိုက္မဲတဲ့ကိစၥေပါ့၊ ဘယ္က်မ္းဂန္အလာအရဆိုဘယ္လိုဘယ့္နွယ္ေပါ့ဗ်ာ သူတို့က  ရြာရဲ့ ဘယ္သူမွခန္ ့မထားတဲ့က၀ိေတြကိုးဗ်။ အဲသမွာပန္းပဲဆရာဟာ စကားမ်ားမ်ားျပန္မေျပာပဲသူ ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္းအရူးဆီေရာက္ေအာင္သြားေတာ့တာေပါ့။ေခ်ာင္းကူးတံတားကိုေရာက္ေတာ့ ပန္းပဲဆရာဟာ ၀ါးလံုးကိုေက်ာ္ျပီး အရူးကို "ကဲ ေဟ့ေကာင္ ငါေက်ာ္လိုက္ျပီ ဘာျဖစ္လဲ ေျပာစမ္း"   လို ့နပမ္း၀င္လံုးဖို ့အသင့္အေနအထားန ဲ့ေမးလိုက္ခ်ိန္မွာ အရူးက "ေက်ာ္လိုက္ေတာ့လဲေရာက္သြားတာေပါ့ကြာ" လို႔ေျပာျပီး၀ါးလံုးကို ေကာက္ထမ္းရင္း ဆြမ္းက်န္ဟင္းက်န္ေတြ၀ါးဖို ့ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဖက္လွည့္သြားပါေလေရာတဲ့ဗ်ာ။ ခုလဲ က်ေနာ္တို့ တုိင္းျပည္အေျခအေနက အရူးန ဲ့ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး အရူး စိတ္မညစ္ေရး အရူး ဘံုေျမွာက္ေရးကို တိုးတိုးတမိ်ဳးက်ယ္က်ယ္တမိ်ဳးေတြ အလုပ္ေတြရွုပ္ေနၾကပံုေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ကဲေလ..... မိတ္ေဆြလဲ မ်က္စိေညာင္းေလာက္ေရာေပါ့ ေနာက္တပါတ္ၾကံဳမွပဲက်ေနာ့္ဘ၀ျဖတ္သန္းမွဳအစုစုန ဲ့ေတြ ခဲ့ၾကံဳခဲ့ ၾကားနာ ခဲ့တာေလးေတြကိုဆက္ေရးပါဦးမယ္ဗ်ာ...။ ခင္မင္လွ်က္ ကိုေထြးညိဳ(တမာတန္း)

ေနာက္ဆံုးအနည္းဆံုး အာဖရိက

 ( မူရင္း- အေရွ႕မိုးေကာင္ကင္ ဘေလာ့ဂ္မွ )

(၁)

ၿမိဳ႕ေပၚလမ္းမေတြမွာ အမွိုက္သိမ္းဖို႕ေမွာင္နဲ႔မဲမဲဲ  သူမအိပ္ရာထၿပီးေနာက္….

နွစ္ေဒၚလာထက္ နည္းတဲ့ေငြနဲ႔ အစားအေသာက္ဝယ္ဖို႔ သူမနွစ္နာရီေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ ၿပီးေနာက္္…

 ပူျပင္းတဲ့ မြန္းတည့္ေနမွာ    သူမနွစ္နာရီေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေနာက္၊ ဖန္တာ လင္ဂနီဟာ သူ႔ မိသားစုအတြက္ တစ္ေန႔တာရဲ႕ တစ္နပ္ထဲေသာထမင္းပြဲကို ျဖည့္စည္းေပးခဲ့တယ္။   ဦးစြာ သူမဟာ သစ္ရြက္ ငါးေျခာက္နဲ႔ ျပာမႈန္႔တို႔ ခပ္ထားတဲ့ ေျပာင္းႏွစ္မုန္႔ျပားတစ္ဒယ္ကို ကေလးငယ္ ၁၁  ေယာက္အတြက္တည္တယ္။ကေလး ေတြကလက္ဗလာနဲ႔ ဖဲ့စားၾကတယ္။

ဒီေနာက္သူ႔ေယာက်ာ္းအတြက္ တစ္ဒယ္တည္တယ္။ ကေလးႀကီး တစ္ဒါဇင္အတြက္ နွစ္ဒယ္တည္တယ္။ လူတိုင္းအတြက္ၿပီးမွ ေနာက္္ဆံုးသူ႕အတြက္ တစ္ဒယ္တည္တယ္၊ သူမဟာ အၿမဲတမ္း ေနာက္ဆံုးမွစားတယ္။

အစားအေသာက္ေဈးေတြ နွစ္ဆနီးပါးတက္မလာခင္ လြန္ခဲ့တ့ဲနွစ္က  လင္ဂနီဟာ တစ္ေန႔သံုးနပ္ကို အသား ဆန္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တို႔နဲ႔ စားနိုင္တယ္။ ယခုအခါမွာေတာ့  မုန္႔ျပါးသက္သက္  ပလုပ္ပေလာင္း နွစ္လုပ္စာနဲ႔   ေနာက္ေန႔အထိ   ခံေအာင္ေနၾကရတယ္။

နွုတ္ခမ္းသားနီေနတဲ့    မ်က္လံုးမ်ားကို   ပြတ္လိုက္ၿပီး  ေျမႀကီးေပၚက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ညြန္႔ တစ္ခက္ကို   ေကာက္ဝါးၿပီးေနာက္  လင္ဂနီဟာ   သူမရဲ႕ ေနာက္ဆံုး မုန္႔တစ္ဖဲ့ကို ကေလးေတြကို ေၾကြးလိုက္တယ္။

"ငါမဆာဘူး"လို႔ သူမကေျပာတယ္။

အေနာက္အာဖရိကရဲ႕ အလယ္မွာရွိတဲ့ ဘာကီနာဖာဆို  Burkina Faso   လို ဆင္းရဲတဲ့နိုင္ငံမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ဟာ အမ်ိုးသမီးမ်ားကို  ပူပင္ေသာက     ေရာက္ေစတယ္။ သူတို႔ဟာ အစားအစာ ရွာရတယ္၊ ေရခပ္ရတယ္၊ ေဈးသြားရတယ္၊ ထမင္းခ်က္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ စားခ်ိန္တန္တဲ့အခါ ေယာက္်ားနဲ႔ကေလးမ်ားက   အရင္စားၿပီးအမ်ိုးသမီးမ်ားက ေနာက္ဆံုးနဲ႔ အနည္းဆံုးပဲ စားတယ္။

ကုလသမဂၢ   ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာ  စီမံကိန္း (WFP)ရဲ႕         ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ယမန္နွစ္က အစားအစားနဲ႔ ေလာင္စာေဈးေတြ ျမင့္တက္လာမႈက အာဖရိက အာရွနဲ႔ လက္တင္အေမရိက တစ္ဝွမ္း မွာရွိတဲ့ လူဦးေရ သန္း ၁၃၀-ေက်ာ္ကို ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ေစခဲ့တယ္။    ဒါေပမဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေယာက္်ားမ်ားနဲ႔ ကေလးမ်ားဟာ ငတ္မြတ္ေနတာ မွန္ေသာ္လည္း အမ်ိုးသမီးမ်ားဟာ အငတ္ဆံုးနဲ႔ အေရအထူဆံုးျဖစ္တယ္။

"ဒါဟာယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေနတယ္၊ကေလးေတြ ဆာေလာင္လာၿပီ ဆိုရင္သူတို႔ဟာ အေမေတြဆီ သြားၾကတယ္၊ အေဖေတြဆီ မသြားဘူး  ။  ေနာက္ၿပီး အစားအစာ နည္းနည္းပဲရွိေတာ့ရင္၊   အမ်ိုးသမီးေတြဟာ  အနည္းဆံုးစားသူေတြဘဲျဖစ္တယ္"လို႔

အေထာက္အကူေပးေရး ဝန္ထမ္းေတြက ေျပာတယ္။

ေလာေလာလတ္လတ္ ေလ့လာမႈေတြအရ"ဘာကီနာဖာဆို"ရွိ  လူအမ်ားအျပားဟာ  သူတို႔ဝင္ေငြရဲ႕ ၇၅%  ေက်ာ္ကို အစားအစာအတြက္ သံုးစြဲၾကရၿပီးက်န္းမာေရး

ေက်ာင္းလခ၊ အဝတ္အစားစတဲ့   တျခားလိုအပ္ခ်က္ အတြက္  အနည္းအပါးသာ သံုးစြဲၿပီး ရပ္တည္ေနၾကရတယ္။

(၂)

သံမံတလင္းေပၚမွာအိပ္တဲ့  လင္ဂနီရဲ႕တေန႔တာဟာ မနက္ေလးနာရီ  အိပ္ရာထတာနဲ႔ စတင္တယ္၊ အေမွာင္ထဲမွာ တိုးတိုးတိိတ္တိ္တ္  အဝတ္လဲတယ္၊     သူမ ပတ္ပတ္လည္မွာ ကေလးေတြဟာ အမိုးနိမ့္နိမ့္ေအာက္ သမံသလင္းေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။  ကုလသမဂၢ လူသားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အညႊန္းကိန္း ၁၇၇ ရွိတဲ့အနက္ အဆင့္ ၁၇၆ ရွိတဲ့ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံအဖို႔ ဒီအေျခအေနဟာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။

မနွစ္ကဆိုရင္ လင္ဂနီ အေနနဲ႔ မီးေသးေသးဖိုၿပီး ကာဖီၾကဲၾကဲတစ္ခြက္ေတာ့ ေဖ်ာ္ေသာက္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။    ခုအခါမွာေတာ့ ကာဖီၾကဲၾကဲတစ္ခြက္ဟာ ေဈးသိပ္ႀကီးလွတယ္။

ဒီလိုဆိုးဝါးတဲ့  အေျခအေနေၾကာင့္ ေဖေဖၚ၀ါရီမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ Ouagadougou နဲ႔ နိုင္ငံတစ္ဝွမ္းၿမိဳ႕မ်ားမွာ ရိကၡာအဓိကရုန္းေတြျဖစ္ပြားလာတယ္။ ကုန္ေဈးနွုန္းႀကီးျမင့္မႈကို ဆန္႔က်င္ၿပီး အစိုးရ အေဆာက္အဦး ေတြကို  မီးရွို့ဖ်က္္စီးတဲ့အတြက္  လူရာေပါင္းမ်ားစြာ အဖမ္းခံရတယ္။လင္ဂနီအတြက္ေတာ့ တိုက္ပြဲဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုမိုက်ပ္တည္း ခက္ခဲလာတယ္။ ေနမထြက္ခင္ကတည္းက တိုက္ပြဲကစၿပီ။

သူမအသက္ ၅၀ ရွိၿပီဆိုတဲ့ လင္ဂနီဟာ သူ့ေယာက္်ားနဲ႔ ကေလးမ်ား အိပ္ေနတဲ့ အခန္းနွစ္ခန္းပါ တဲအိမ္ကို ထားခဲ့ၿပီးညစ္ပတ္ေနတဲ့ ၿခံဝင္းကိုျဖတ္ၿပီးေလ်ွာက္လာတယ္။ ညလံုးေပါက္ မိုးရြာထားသျဖင့္ ညစ္ေပေနတဲ့ လမ္းမဟာ ရႊံ႕ေတြဗြက္္ေတြ ထေနတယ္။

ေမွာင္မိုက္တဲ့လမ္းေပၚ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ သူမဟာ အလုပ္ဆင္း သတင္းပို႔တယ္။  ၿမိဳ႕ေတာ္စီမံခ်က္အျဖစ္     ဆင္းရဲတဲ့အမ်ိုးသမီးမ်ားအတြက္ လမ္းေပၚတံျမက္လွည္း အမိႈက္သိမ္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့   အစိမ္းေရာင္အလုပ္တပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ဝတ္ အေပၚအကၤ်ီအစိမ္းကို ဝတ္တယ္။ဒီစီမံကိန္းကဆင္းရဲတဲ့ အမ်ိုးသမီးမ်ားကို ရက္သတၱတစ္ပတ္လွ်င္ ႏွစ္မနက္အတြက္ တစ္ရက္ ၁.၂ ေဒၚလာနဲ႔ ညီတဲ့ လုပ္အားခကိုေပးတယ္။

လင္ဂနီဟာ ျမက္ေျခာက္တံျမက္စည္းငယ္ နွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အမွိုက္သိမ္းလွည္းကို တြန္းၿပီး က်ယ္ေျပာလွတဲ့   လူသူကင္းရွင္းတ့ဲ  လမ္းအတိုင္း       ထြက္လာတယ္။

လိေမၼာ္ေရာင္ မႈန္ျပျပ  လမ္းမီးေရာင္ေအာက္မွာ သူမဒူးက သူမေခါင္းထက္ ျမင့္တဲ့အထိ ခါးကို ညြတ္ေကြးကာ အမွိုက္လွည္းတယ္။

တရွဲရွဲနဲ႔  တံျမက္စည္းလွည္းသံ ထြက္လာတယ္။  ၾကက္ဖတစ္ေကာင္တစ္ေလ တြန္သံနဲ႔ ညလံုးေပါက္ အရက္ဆိုင္မွ အရက္သမားေတြရဲ႕ မၾကာမၾကာ  ရယ္ေမာသံမွအပ ဘာသံမွမၾကားရ။ သူမ တာဝန္က်တဲ့ ကိုက္-၁၅၀ ေလာက္ရွည္တဲ့လမ္းပိုင္းကို သူမ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။ တစ္ဒါဇင္ေလာက္ရွိတဲ့ မ်ဳိးသမီးတပ္ဖြဲ႕ဟာလည္းသူ့အပိုင္းနဲ႔သူ လုပ္ေနၾကတယ္။ ထရပ္ကားတစီးဟာ အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာ ၿပီးသူမမ်က္နွာကို  ဖုန္လံုးေတြ လြင့္စင္လာေစတယ္။  သူမစုပံုထားတဲ့ အမႈိက္ပံုကေလးကိုလဲ လြင့္စင္သြားေစတယ္။ သူမေခ်ာင္းဆိုးတယ္၊ ပန္းေရာင္ေခါင္းစည္းပ၀ါနဲ႔ မ်က္နွာကို စည္းလိုက္ၿပီးအမွိုက္ေတြ ျပန္လွည္းတယ္။

ေနထြက္ျပဳလာခ်ိန္အထိ လင္ဂနီဟာ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္။ သူမပံုထားတဲ့ အမိႈက္ေတြကို  ေဂၚျပားနဲ႔က်ဳံးၿပီး အမိႈက္လည္းေပၚ တင္တယ္။ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသားႀကီးၾကပ္ေရးမွူးက  အလုပ္ကို လာစစ္ေဆးတာကို တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။

သူမအတြက္ လစာေငြ ၁၀ ေဒၚလာေအာက္ ရတယ္။

(၃)

လင္ဂနီ နာရီဝက္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ  အိမ္သားေတြနိုးစျပဳၿပီ။သူမဟာ အလုပ္ဝတ္ အေပၚအကၤ်ီစိမ္းကို ခၽြတ္ၿပီးဖိနပ္ဘူး အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေဈးျခင္းကိုဆြဲလိုက္တယ္။ ေဈးခ်ိန္ပဲ။သူမနဲ႔ ေနာက္ထပ္မယားၿပိဳင္နွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အက္ရွတာ ဇာဂရီ တို႔ အလွည့္က် ေဈးဝယ္ထြက္တယ္။

သူ့ေယာက်္ားရဲ႕တျခားမယားျဖစ္တဲ့မယားသံုးေယာက္အနက္မယားႀကီးျဖစ္သူမွာမ်က္ေစ့ကြယ္လုနီး ျဖစ္ေနသျဖင့္ အိမ္မႈကိစၥ မလုပ္နိုင္ေတာ့ပါ။

အာဖရိကေဒသအမ်ားစုမွာမယားအမ်ားမျပားယူတာအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ဒီအိမ္ရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ဟာ အၿငိမ္းစားရဲအရာရွိေဟာင္း တဦးျဖစ္တဲ့ အသက္ ၆၃ ႏွစ္ဟာမာဒို ဇိုရိုမီ ျဖစ္တယ္။ သူ့ရဲ႕ပင္စင္လစာဟာ မိသားစုရဲ႕အဓိကဝင္ေငြျဖစ္တယ္။

ဒါေပမဲ့ သူ့လစာဘယ္ေလာက္ရသလဲဆိုတာ သူ႔မိန္းမမ်ားကို အသိမေပးဘူး။

ကုလသမဂၢ အဆိုအရ လူဦးေရ ၁၅-သန္းအနက္ ၇၅% နီးပါးဟာ  တေန႔ ၂-ေဒၚလာေအာက္ နိမ့္တဲ့နွုန္းထားနဲ႔  ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ဘာကီနာ ဖာဆိုလို ဆင္းရဲတဲ့ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံအဖို႔၊  အလယ္အလတ္အဆင့္ ဝန္ထမ္းတဦးရဲ႕     ပင္စင္လစာဟာ အေတာ္အတန္ ေလွ်ာက္ပတ္မ ႈရွိပါတယ္။

ဇိုုရိုမီက အလုပ္လုပ္တဲ့    သူ့မယားနွစ္ဦး  လစာထုတ္လာတဲ့အခါ   တဦးစီထံမွ ဆင့္ ၆၀ ေဘာက္ဆူး ေတာင္းေလ့ရွိတယ္။  သူနွစ္ၿခိဳက္တဲ့ သူ၀ါးေနက်  ကိုလာေစ့ ဝယ္ဖို႔ျဖစ္တယ္။   လင္ဂနီ နဲ႔အတူ ဇါဂရီ ဟာ  တံျမက္စည္းလွည္းတဲ့ အလုပ္လုပ္ၾကၿပီး၊  သူတို႔က ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီက ေျပာင္းလို အေျခခံရိကၡာဝယ္ဖို႔ ေငြအနည္းအပါးကိုသာ မသဒၶါေရစာ ေပးေလ့ရွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ မိသားစု အစားအစာအတြက္ အဓိကကုန္က်စရိတ္ကို မယားမ်ားရဲ႕တံျမက္လွည္းလစာမွ က်ခံၾကရတယ္။ ေဈးဝယ္ထြက္ဖို႔  ျပင္ေနစဥ္ လင္ဂနီ ဟာ   သူ့ေျခက်င္းဝတ္နဲ႔    ေျခေထာက္ေတြကို  ကုန္းၿပီး နွိပ္နယ္ေပးေနရတယ္။  နွစ္ရွည္လမ်ား အမွိုက္လွည္း ရလို႔ ေျခေထာက္ေတြ နာက်င္ေနတယ္လို႔  သူမကေျပာတယ္။ သူမကိုယ္အေလးခ်ိန္ တစ္ခါမွ ခ်ိန္မၾကည့္ဖူးေပမဲ့ ဝိတ္ေလ်ာ့သြားၿပီး အားနည္းလာတယ္လို႔       သိသိသာသာ ခံစားရေၾကာင္းေျပာတယ္။

ယခင္လက တံျမက္လွည္းလစာဟာ  ကုန္သြားၿပီ၊      သူ့ေယာက္်ားထံ သြားေတာင္းေတာ့ ကုန္မ်ဳိးစံုဝယ္ဖို႔   နွစ္ေဒၚလာခြဲပဲ    ေပးတယ္။   သူ့ေယာက္်ားက ၇၅ ဆင့္ထက္ ပိုမသံုးဖို႔နဲ႔ က်န္ေငြကို ေနာက္ေန႔အတြက္ ခ်န္ထားဖို႔ေျပာ  တယ္။

"မိန္းမေတြဟာ မိသားစုကိုေကြ်းဖို႔ ဆိုတဲ့အလုပ္နဲ႔ ေမြးဖြားလာတာျဖစ္တယ္ "

လင္ဂနီ က ရြံ႕ေရအိုင္ကို ပတ္ေလွ်ာက္ရင္းေျပာတယ္။   

 "ေယာက္က်ားကိုလဲ သူရသင့္တာ ရေစရမယ္၊ ေနာက္ၿပီးကေလးေတြကိုလဲ သူ့ေဝစုနဲ႔သူ ရသင့္တာရေစ ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္က်မတို႔ ေလွ်ာ့စားၾကတယ္" ။

လင္ဂနီက မိသားစုထဲက ဘယ္ေယာက္်ားေလးမွ တည္ျငိမ္တဲ့ အလုပ္မရွိဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ဒီဆင္းရဲတဲ့ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္ရဖို႔ ခက္ခဲတဲ့အတြက္ ေကာင္ေလးေတြဟာေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း   ဒါမွမဟုတ္ ေဘာလံုးကစားရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ၾကတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ေငြအနည္းအပါးရရင္ သူတို႔ဘာသာ မုန္႔စားပစ္တာ ဘီယာေသာက္ပစ္တာပဲလို႔ သူမကေျပာတယ္။

လင္ဂနီ ဟာ   အမ်ိုးသမီးေတြြ   ကေလးမေလးေတြ ေရာင္းတဲ့  သစ္သီးတန္းနဲ႔ေဖ်ာ္ရည္တန္းကို  ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။    ေယာက္်ားတခ်ဳိ႕က   မီးေသြးအိပ္ေတြ ေရာင္းေနေပမယ့္ အမ်ားစုက ေနရိပ္ထဲထိုင္ၿပီး ေလပန္းေနၾကတယ္။

"ေယာက္်ားနဲ႔မိန္းမဟာ သူတို႔ကေလးမ်ားအတြက္ အတူတကြ ရုန္းကန္ရမယ္ "

လင္ဂနီ က ေျပာပါတယ္။ "အကယ္၍ ေယာက္်ားလုပ္သူက အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ မိန္းမေတြက သူတို႔ဖာသာ ရုန္းကန္ရမွာဘဲ "

လင္ဂနီရဲ႕ေယာက္်ား ကိုရိုမီက ယခုလိုေျပာတယ္၊     ေယာက္်ားေတြက ေဈးဝယ္တာ ခ်က္ျပဳတ္တာမွာ မကူညီဘူး၊      ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ "ဒါဟာမိန္းမေတြရဲ႕ အလုပ္ပဲ" ။  ဆံုေတြ႔ရတဲ့ ေယာက္်ား အမ်ားလိုဘဲ ၊   အာဖရိကယဥ္ေက်းမႈကရွင္းရွင္းလင္းလင္း  ျပ႒ာန္းထားက ေယာက္်ားက  အိမ္ျပင္ထြက္   အလုပ္လုပ္ဖို႔နဲ႔မိန္းမက  ကေလးထိန္းခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္လို႔   သူကေျပာေလရဲ႕။  သူဆက္ေျပာတာက ေယာက္်ားေတြဟာ  အလုပ္လုပ္ခ်င္ပါတယ္၊  ဒါေပမဲ့  အလုပ္ကရွားတယ္ သူ့မိန္းမေတြ တံျမက္စည္း မလွည္းေစခ်င္ပါဘူး။  ဒါေပမဲ့ "ခုအခါမွာ ဘဝဟာ ပိုအဖိုးတန္တယ္"။

"မနွစ္ကဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္းစားနိုင္ေသးတယ္၊     အခုေတာ့ ဒါေတြ ေမ့ပစ္လိုက္ပါၿပီ"

 "က်ြန္ေတာ့္သားေတြ အလုပ္မရွိၾကဘူး၊ ဒီေတာ့ လူ ၂၅ေယာက္ကိုေၾကြးဖို႔  ကၽြန္ေတာ့အေပၚ ပံုက်ေနတာေပါ့ ၊ဒါေၾကာင့္ပဲ မိန္းမေတြတံျမက္စည္းလွဲေနၾကရတာ၊   ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမွမရွိဘူး၊  ဒါေၾကာင့္သူတို႔ လုပ္ၾကရတာ၊ ဒါဟာဘဝပဲ "။

ေဈးသြားရင္းနဲ႔ လင္ဂနီ က အက်ည္းတန္တဲ့ သခၤ်ာအေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။

မနွစ္ကဆိုရင္ ၇၅ ဆင့္နဲ႔     မိသားစုကို  အသား  ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ပဲေထာပတ္တို႔နဲ႔ အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေက်ြးနိုုင္ခဲ့တယ္။   အခုအခါမွာေတာ့ အမ်ားႀကီး အဆင့္နိမ့္တဲ့ ဟင္းလ်ာအတြက္ ေငြနွစ္ဆေလာက္ကုန္တယ္။

အေျခခံစားေသာက္ကုန္ေတြ ေဈးနွစ္ဆတက္သြားတယ္။   ဓါတ္ဆီေဈး နွစ္ဆေက်ာ္ တက္သြားတဲ့ အတြက္   ကုန္းတြင္းပိတ္ ဘာကီနာဖာဆို သို႔     အစားအေသာက္သယ္လာတဲ့ ကုန္ကားေတြ ပို့ေဆာင္စရိတ္ တက္လာလို႔ စားကုန္ေသာက္ကုန္ေတြလဲ ေဈးတက္ကုန္တယ္။

အမဲသားဆိတ္သားက အခု ေဈးသိပ္ႀကီးတယ္၊  ၁.၂၀ ေဒၚလာဖိုးဆိုရင္ နည္းနည္းေလးဘဲရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိသားစု အေနနဲ႔ အသားလံုးဝ မစားေတာ့ဘူး။

ေဈးသက္သာတဲ့ ငါးေျခါက္ပဲ စားေတာ့တယ္။အသီးအရြက္ ေျမပဲ နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းမလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူး။ အခု ဆဟာရေတာင္ပိုင္းမွာ အေလ့က်ေပါက္တဲ့     "ဘိုဘာ"ရြက္ကိုဘဲ သံုးေတာ့တယ္။

ဘိုဘာရြက္ကို နူးနပ္ၿပီးအခ်ဥ္ေပါက္လာေအာင္ လင္ဂနီ ဟာ      ပိုတက္စ္ နဲ႔ ျပာ ေရာထားတဲ့ အနွစ္ကိုသံုးတယ္။

"အရင္ကဆိုရင္ ေငြဟာ တစ္လသံုးေလာက္ၿပီး     လက္ထဲအနည္းအပါး က်န္ေသးတယ္။ အခုေတာ့ ေငြရတာနဲ႔ ကုန္တာပဲ"။

ညစာစားတဲ့အခါ   အားလံုးစားေသာက္ၿပီးေနာက္   စားစရာနညး္နည္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒါဟာမိန္းမေတြအတြက္ စားေလာက္ရံုကေလးပါပဲ။

"ကေလးေတြက ထပ္ေတာင္းရင္ က်ြန္မတို႔ သူတို႔ကိုေက်ြးလိုက္တယ္"။ 

သူမကေျပာတယ္

"ငါတို႔ဟာ အေမေတြပဲ" တဲ့။

(၄)

"ဒါဘဲလား မယူေတာ့ဘူးလား"  

 "ေလာက္ပါ့ မလား"

ဟင္းသီးဟင္းရြက္သည္က လင္ဂနီကို ေမးတယ္။   အိမ္နားက  လူစည္တဲ့ေဈးထဲမွာ  သူမဟာတိုးေဝွ႕ရင္းဘိုဘာရြက္ ဆင့္၃၀ ဖိုးဝယ္တယ္။   ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖူဥ ေသးေသးေလးလံုး ဝယ္တယ္။ သူမသြားခါနီးမွာ ေဈးသည္က နားလည္စာနာတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ တစ္လံုးအပို ထပ္ေပးလိုက္တယ္။သူမကေက်းဇူးတင္တဲ့ အျပံဳးနဲ႔ တုန္႔ျပန္ တယ္။လူအုပ္ထဲ တိုးေဝွ႔ရင္း လင္ဂနီဟာ ငါးေျခာက္ တစ္ထုပ္၊ ဆားအထုပ္ကေလး တစ္ထုပ္၊ အမဲဆီအေခ်ာင္းငယ္ နွစ္ေခ်ာင္း၊ ပိုတက္စ္တစ္ထုပ္နဲ႔ ျပာနွစ္တို႔ကို ဝယ္တယ္။

ဆယ္မိႏွစ္အတြင္း သူမေဈးဝယ္လို႔ ၿပီးသြားတယ္။သူမရဲ႕ တေန႔တာ ဘတ္ဂ်က္ ၇၅-ဆင့္ရဲ႕ နွစ္ဆေလာက္ ကုန္သြားတယ္။အပူခ်ိန္ ၉၀ ဒီဂရီ ေက်ာ္တဲ့ ေနပူေအာက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအိမ္ျပန္ ေရာက္တဲ့အခါ လင္ဂနီနဲ႔ ဇါဂရီ တို႔ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ၾကတယ္။

"တကယ္ေတာ့  ဒါထက္ပိုေကာင္းေကာင္း  စားခ်င္တာေပါ့။  ဒါေပမဲ့ အားလံုးစားေလာက္ဖို႔အတြက္ ဒါဟာေဈးအသက္သာဆံုးပဲ" လင္ဂနီက ေျပာတယ္။

ခ်က္ျပဳတ္လို႔ နွစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာ  သူမဟာ ရနံ့ကင္းတဲ့    ဟင္းလ်ာေျခာက္အိုး ခ်က္ၿပီးသြားခဲ့တယ္။ ပထမအိုးက   ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီ အတြက္ျဖစ္ၿပီးသူ့ထံ သြားပို႔ရတယ္။     သူကတစ္ေယာက္ထဲစားတယ္။  ၿပီးေတာ့ေျပာလိုက္ေသးတယ္

ငိုက္ေတာင္လာၿပီတဲ့။

တျခားအိုးေတြကေတာ့ ကေလးမ်ားအတြက္ပါပဲ။   ေနာက္ဆံုးအိုးျဖစ္တဲ့ သူ႔ေယာက္်ားထက္ နည္းနည္းေလးပိုႀကီးတဲ့ မုန္႔ျပားအိုးကို လူဆယ္ေယာက္ စားၾကတယ္။လင္ဂနီ ဇာဂရီ နဲ႔ ကေလးငယ္ရွစ္ေယာက္တို႔ ျဖစ္တယ္။    ေနာက္ဆံုးအိုးကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အငယ္ေကာင္ ငါးေကာင္ လုယက္မစားမီ လင္ဂနီ က မုန္႔နွစ္ကိုက္ေလာက္ ယူကိုက္လိုက္တယ္။

အိမ္ေပါက္ဝမွာေတာ့ ကေလးဒါဇင္ဝက္ေလာက္ ဝိုင္းထိုင္ၿပီးထမင္း ဟင္းခ်က္တမး္ ကစားေနၾကတယ္။အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ေတြနဲ႔ ကစားစရာမီးဖိုလုပ္ၿပီးအမွိုက္ပံုက ေကာက္လာတဲ့ ပလပ္စတစ္ခြက္ အက်ိုးအပဲ့မ်ားနဲ႔ ဟင္းခ်က္ၾကတယ္။

 "ငါတို႔ ထမင္းနဲ႔ အသားဟင္း ခ်က္မယ္"။

သူတို႔အေဖ ဇိုရိုမီ က ၾကည့္ၿပီးရယ္တယ္။ ဒီေန႔ရွင္ထပ္စားဦးမလား လို႔ လင္ဂနီ ကေမးေတာ့ " ေအး " လို႔ သူကေျဖတယ္။ လင္ဂနီ က သူ့ေယာက္်ားကို ညစာ ဆန္နည္းနည္း ျပဳတ္ေကၽြးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ အနားမွာရွိတဲ့ သမီးငယ္မ်ားက ၾကားသြားၿပီးေအာ္ၾကဟစ္ၾကတယ္။ " ဘာေျပာတယ္၊ ဘာေျပာတာလဲ"

"ဘာလို႔ေျပာတာလဲ ၊ ဆန္လဲမရွိဘဲနဲ႔"။

ဇိုရိုမီ က မခ်ိျပံုး ျပံဳးရင္း မုသားစကား ေျပာတယ္။   

"ငါတို႔ စားစရာရွိလာတဲ့တစ္ေန႔၊ ခါးပတ္တင္းေအာင္စားၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေကာင္းတဲ့အခါ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္ "။

လင္ဂနီ ဟာ ေျပာင္တလင္းခါေနတဲ့ အိုးေဘးမွာ ထိုင္ေနတုန္းဘဲ။သူမရဲ႕ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ မုန္႔တစ္တံုးကို ကေလးေတြဝိုင္းလုမစားခင္ ဖယ္ထား လိုက္တယ္။

"တစ္နာရီ နွစ္နာရီ ေလာက္ဆိုရင္ အငယ္ေကာင္ေတြ ငိုလိမ့္မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ခ်န္ထားရတာ" လို႔ သူမကေျပာတယ္။သူမအသံဟာ တိုးတိတ္ညင္သာ လွတယ္။သူမဟာေျမနီမႈန္႔ေတြကို ငံု့ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။

"က်မ သိပ္ဝမ္းနည္းတယ္"

"က်မ တအားစဥ္းစားတယ္"။။

[Africa's Last and Least  by  Kevin Sullivan. The Washington Post,

July 20, 2008.]

ျမစမ္းေအး

မေလးရွိ ျမန္မာအလုပ္သမား (၅) ဦး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္

ျမတ္ခိုင္ဦး   /   ၁၄ ေမလ ၂၀၁၀(ေခတ္ၿပိဳင္....မွ)

အလုပ္သမားခြန္ ျဖတ္ေတာက္သည္ကို သေဘာမတူသျဖင့္ မေလးရွားအလုပ္ရွင္ႏွင့္ရဲ ပူးေပါင္းကာ ဖမ္းဆီး ခံထားရသည့္ ျမန္မာအလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ (၅) ဦးသည္ ယမန္ေန႔ကျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသည္။

အဆိုပါ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားအား ေမလ (၁၂) ရက္ ည (၇) နာရီခန္႔တြင္ မေလးရွားရဲက လာေရာက္ ဖမ္းဆီးခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး မေလးရွားႏိုင္ငံရွိ Malaysia Trade Union Congress (MTUC)၏ ၾကား၀င္ေဆာင္ရြက္ ေပးမႈေၾကာင့္ ယမန္ေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ ျပန္လည္လႊတ္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

MTUC ႏွင့္ ပူးတြဲ ကူညီေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ Burma Campaign Malaysia မွ ကိုထြန္းထြန္းက “သက္ဆိုင္ရာ ရဲစခန္းကို MTUC က ဖုန္းဆက္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးေတာ့ ရဲက ေသေသခ်ာခ်ာ မေျဖႏိုင္ဘဲ ေနာက္ဆံုး ညေနၾကရင္လႊတ္ေပးမယ္ေျပာၿပီး လႊတ္ေပးတာ” ဟု ဆိုသည္။

ယခုအဖမ္းခံရၿပီး ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၾကသည့္အလုပ္သမားမ်ားမွာ Selangor ျပည္နယ္၊ Kelanajaya Quarter, Kuala Lumpur ဆင္ေျခဖံုးရွိ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနေသာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္း အလုပ္သမားမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး အလုပ္ရွင္မွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးသူေဌးျဖစ္ကာ ရဲအရာရွိတဦး ရွယ္ယာဝင္ ေပါင္းစပ္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ဆိုင္ျဖစ္သည္။

ယင္းဆိုင္တြင္ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား (၂၆) ဦးရိွၿပီး အလုပ္သမားအခြန္မျဖတ္ရန္ ဦးေဆာင္ ေတာင္းဆိုခဲ့သူ (၅) ဦးကို ပိုင္ရွင္က ရဲေခၚဖမ္းခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသူ (၅) ဦးအနက္ တဦးျဖစ္သည့္ ကိုေအာင္လင္းေဌးက “က်ေနာ္တို႔ အရင္က ဘာမွမသိပါဘူး။ တရက္ၿမိဳ႕ထဲေရာက္တုန္း သူရိယဂ်ာနယ္ ၀ယ္ဖတ္လိုက္မွ လဲဗီးျဖတ္လို႔မရဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဗ်ာ ဒီလဲဗီးေငြ တလကို ရင္းဂစ္ (၁၂၀) မျဖတ္ရင္ က်ေနာ္တို႔ ေငြပိုစုေဆာင္း ႏိုင္မယ္ ဆိုတာေတြးမိၿပီး လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ဂ်ာနယ္ေပးဖတ္ၿပီးေတာ့ အားလံုးတိုင္ပင္ၿပီး သူေဌးကို မျဖတ္ဖို႔ သြားေျပာျဖစ္သြားတယ္။ ကိုထြန္းထြန္းတို၊ ကိုရန္ႏိုင္ထြန္း တို႔ကလည္း သူတို႔လုပ္ေပးႏိုင္သေလာက္ အစြမ္းကုန္ကူညီလို႔ က်ေနာ္တို႔ ဒီေန႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ကူညီခဲ့သူအားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” ဟု ဆိုသည္။

အလုပ္သမားခြန္ (Levy) သည္ ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားမ်ားအား ေခၚယူငွားရမ္းသည့္ လုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ မ်ားက မေလးရွားအစိုးရအား ေပးေဆာင္ရေသာ အခြန္ေငြျဖစ္သည္။

လုပ္ငန္းအမ်ဳိးအစားအေပၚ မူတည္၍ အခြန္သတ္မွတ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး အလုပ္သမားတဦးလွ်င္ ကုန္ထုတ္အတြက္ ရင္းဂစ္ (၁,၂၀၀)၊ စိုက္ပ်ဳိးေရး အတြက္ ရင္းဂစ္ (၄၅၀)၊ ေဆာက္လုပ္ေရး အတြက္ ရင္းဂစ္ (၁,၂၀၀)၊ စားေသာက္ဆိုင္လုပ္ငန္းအတြက္ ရင္းဂစ္ (၁,၈၀၀) စသည္ျဖင့္ တႏွစ္အတြက္ သတ္မွတ္ထားရွိသည္။

မေလးရွားအလုပ္သမားဥပေဒ ၁၉၅၅ အရ ယင္းအခြန္ကို အလုပ္ရွင္က ေပးေဆာင္ရေသာ္လည္း ၁၉၈၀ ခုႏွစ္၀န္းက်င္ ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားမ်ား စတင္ေခၚယူစဥ္မွစ၍ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ နားလည္မႈ စာခၽြန္လႊာ ခ်ဳပ္ဆိုရာတြင္ အလုပ္သမားမွ ေပးရမည္ဟု စာခ်ဳပ္တြင္ထည့္သြင္းခဲ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ ယခုအခါ မေလးရွားအစိုးရက ႏိုင္ငံျခားသားအလုပ္သမားနည္းသြားေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ယမန္ႏွစ္ ဧၿပီ (၁) ရက္မွစတင္ကာ အလုပ္သမားခြန္ကို အလုပ္သမားမ်ားထံမွ ျဖတ္ေတာက္ခြင့္မရိွဘဲ အလုပ္ရွင္ ကသာ ေပးေဆာင္ရန္ တရား၀င္ ေၾကညာထားေသာ္လည္း အလုပ္ရွင္မ်ားက ဆက္လက္ျဖတ္ေနၾကဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ကိုထြန္းထြန္းက ေျပာသည္။

၎က “က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒီမွာရိွတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ညီၫြတ္ၾကပါ။ မိမိတို႔အခြင့္အေရး အတြက္ ေတာင္းဆိုၾကပါ။ လိုအပ္ရင္ က်ေနာ္တို႔ကူညီပါ့မယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာအလုပ္သမား မ်ားဟာ မညီၫြတ္ၾကဘူး။ သူေဌးေတြက ခြဲရင္ အလြယ္ပဲကြဲၾကတယ္္” ဟု ဆိုသည္။

MTUC သည္ မေလးရွားႏိုင္ငံရွိ တခုတည္းေသာ အစိုးရအသိအမွတ္ျပဳ ယူနီယံျဖစ္ၿပီး၊ အလုပ္သမားမ်ား၏ ရပိုင္ခြင့္အတြက္ မားမားရပ္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေပးေနေသာ အဖြဲ႔အစည္းျဖစ္သည္။ ထိုအဖြဲ႔အစည္း၏ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မႈ အကူအညီမ်ား ရရွိေရးအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေနျဖင့္ အခ်ိန္ယူႀကိဳးစားခဲ့ၾက ရသည္ဟု အလုပ္သမားအေရး ေဆာင္ရြက္ေနသူမ်ားက ဆိုသည္။

ျမန္မာျပည္တြင္း၌ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းသျဖင့္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားသည္ ထိုင္း၊ မေလးရွား၊ တ႐ုတ္ စသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႔ အလုပ္သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ရာတြင္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ မတရားဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ား ခံၾကရၿပီး အခ်ဳိ႕အသက္ဆုံး႐ံႈးမႈမ်ားပင္ ရွိသည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။

ေရ လွဴဒါန္းရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္...

 အရင္က အလြန္သာယာဆန္းၾကယ္လွတဲ့ အင္းေလး ကန္ေတာ္ၾကီးနဲ ့ ၾကည္ညိဳ ဖြယ္ ေဖါင္ေတာ္ဦးေစတီ 

ပူျပင္တဲ့ အပူခ်ိန္ေၾကာင့္ တိမ္ေကာသြားတဲ့ အင္းေလကန္နဲ႔ ေဖာင္ေတာ္ဦးေစတီဘ၀

ျမန္မာျပည္တြင္ ရာသီဥတုမွာ လြန္စြာပူျပင္းၿပီး အပူခ်ိန္ ၄၅ ဒီဂရီ မွ ၄၈ ဒီဂရီ စသျဖင့္ စံခ်ိန္တင္အပူဒဏ္ကို ကာလအားျဖင့္ ရွည္လွ်ားစြာခံေနရသျဖင့္ ေရတြင္းေရကန္မ်ား ခန္းေျခာက္ျခင္းေၾကာင့္ ေသာက္သံုးေရ အခက္အခဲေဘးႏွင့္ ႀကံဳေတြ႔ေနရပါသည္။ အပူလိႈင္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္တြင္ လူ- ၁၀၀ ေက်ာ္၊ မႏၱေလးတြင္ လူ-၁၀၀ ေက်ာ္ႏွင့္ သာယာ၀တီတြင္ လူ-၄၀ ခန္႕ေသဆံုးေၾကာင္းၾကားသိရပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မံုရြာခ႐ိုင္ ေခ်ာက္ ျမင္းျခံ ပခုကၠဴ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းႏွင့္ ေရနံေခ်ာင္းေဒသက ကုုန္းတြင္းက်တဲ့ ရြာေတြမွာ ပိုုၿပီး အ ခက္အခဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ပဲခူးႏွင့္ ျပည္ခရုိင္ အေနာက္ဖက္ ေက်းရြာမ်ားပါ ေရဒုကၡ ခံစားေနရပါသည္။
မေလးရွားေရာက္ ျမန္မာအလုပ္မ်ား အေနျဖင့္ မိမိတို႔ စက္ရုံစုအလိုက္ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အစုအဖြဲ႔မ်ား အလိုက္ တတ္အားသမွ် ေရကုသိုလ္ပါ၀င္လွဴဒါန္းႏိုင္ပါရန္ ႏိွဴးေဆာ္ပါသည္။
(မွတ္ခ်က္။  ။ ေရ-ေဘာက္ဆာ တစ္စီးလွ်င္ က်ပ္ ၆-ေသာင္းခန္႔ ကုန္က်ပါသည္။)


ပဲခူးတုိင္းအေနာက္ျခမ္း
ဖုန္း ... ၀၉ ၅၃၇၀ ၁၀၁


ပဲခူးတုိင္းအေရွ႕ျခမ္း
ဦးေအးျမင့္ ... ဖုန္း ... ၀၉ ၈၆၅၁ ၁၂၆

ရန္ကုန္နာေရးကူညီမွဳ အသင္းမွတစ္ဆင့္ ေရ-လွဴဒါန္းလိုသူမ်ား ေအာက္ပါဖုန္းနံပါတ္မ်ားမွာ စံုစမ္းေမးျမန္းႏိုင္ပါတယ္။ 01 580133 , 01 581363, 01 709277 , 01 728089

ေလးစားစြာျဖင့္
 myanmarinmalaysia@gmail.com

ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ အဓိကတာ၀န္ရိွသူ နအဖဟု ဆိုေနၾက

(ေခတ္ၿပိဳင္ ဂ်ာနယ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
ေအာင္ထက္/၂၂ ဧၿပီ ၂ဝ၁ဝ
line


ဧၿပီ (၁၅) ရက္ (သႀကၤန္အၾကတ္ေန႔)၊ ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္း X20 မ႑ပ္ေရွ႕ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈတြင္ အဓိကတာ၀န္ရိွသူမွာ နအဖသာလွ်င္ျဖစ္ေၾကာင္း မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေနထိုင္သူတို႔က ေ၀ဖန္ေျပာဆိုၾကသည္။

ထိုေန႔က ေသဆံုးသူ (၈) ဦးတြင္ မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမိဳ႕နယ္မွ (၅) ဦး ပါ၀င္ၿပီး ဒဏ္ရာရရိွသူမ်ား၏ ထက္၀က္ခန္႔မွာ မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမိဳ႕နယ္တခုတည္းမွ ျဖစ္သည္ဟု ေဒသခံမ်ားက ေျပာသည္။

“ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္း မ႑ပ္အားလံုးထဲမွာ X20 မ႑ပ္က လံုၿခံဳေရး အမ်ားဆံုးပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးရဲ႕ေျမး ဖိုးလျပည့္ ေရကစားမယ္ဆိုလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေရႊမန္းအမိန္႔နဲ႔ အခ်ိန္ျပည့္ လံုၿခံဳေရးယူထားတယ္။ အဲဒီၾကားထဲက ဗံုးေပါက္တာ” ဟု မ်က္ျမင္တို႔က ေျပာသည္။

မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမိဳ႕နယ္သည္ အေရွ႕ပိုင္းခ႐ိုင္ စစ္ေဒသမႉး၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ရိွေသာ္လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေရႊမန္း၏ စီစဥ္ၫႊန္ၾကားမႈျဖင့္ ေတာင္ပိုင္းခ႐ိုင္ အမွတ္ (၄) စစ္ေဒသမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး အုန္းခ်ဳိက လာေရာက္ တြဲဖက္လုပ္ေဆာင္ရေၾကာင္း သိရသည္။

“စစ္ေဒသမႉးမွာ သား (၁) ေယာက္၊ သမီး (၂) ေယာက္ရိွတယ္။ သူက ဗံုးေပါက္ကြဲမယ့္သတင္း ႀကိဳရထားပံုရတယ္။ ကေလးေတြကို သႀကၤန္တြင္း ဘယ္မွ ထြက္မလည္ၾကဖို႔ သူ႔ဇနီးကို မွာတယ္” ဟူေသာ သတင္းစကားမ်ား စစ္ေဒသမႉးေနထိုင္ရာ ေ၀ဠဳ၀န္အိမ္ရာတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည္။

စစ္ေဒသမႉးသည္ အႀကိဳေန႔ကတည္းက X20 မ႑ပ္လံုၿခံဳေရးကို အနီးကပ္ ႀကီးၾကပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္ဟု မ်က္ျမင္မ်ားက ေျပာသည္။

“စစ္ေဒသမႉးနဲ႔ သူ႔တပ္ဖြဲ႔ အၾကတ္ေန႔ နံနက္ (၁၀) နာရီမွာ X20 မ႑ပ္ကို ေရာက္လာတယ္။ ေန႔လယ္ (၁၂) နာရီမွာ အိမ္ျပန္ ထမင္းစားတယ္။ ညေန (၃) နာရီမွာ အရပ္၀တ္နဲ႔ ျပန္လာၿပီး မ႑ပ္နားအေရာက္ ဗံုးေပါက္ကြဲတာ” ဟု တာ၀န္က် တပ္ၾကပ္တဦးက ေျပာသည္။

အဆိုပါ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ စစ္ေဒသမႉး ဗိုလ္မႉးႀကီး အုန္းခ်ဳိ၏ မ်က္ႏွာကို ဗံုးစ ရွပ္၍ ထိမွန္ၿပီး ၀မ္းဗိုက္၌ ကြမ္းသီးလံုးခန္႔ အေပါက္ျဖစ္သြားသည္ဟု သိရသည္။

“ဗိုလ္မႉးႀကီးက ဗိုက္ကို လက္နဲ႔ဖိၿပီး အဘေရ က်ေနာ္ေတာ့ ထိသြားၿပီလို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေရႊမန္းဆီ သတင္းပို႔လိုက္ေသးတယ္” ဟု ထိုစဥ္က အနီးရိွ ရဲေဘာ္တဦးက ေျပာျပသည္။

အခင္းျဖစ္ပြားရာသို႔ ဒုတိယဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ျမင့္ေဆြ ေရာက္ရိွလာၿပီး စစ္ေဒသမႉးအား ဦး၀ိစာရလမ္း၊ အမွတ္ (၂) စစ္ေဆး႐ံုသို႔ ပို႔ေဆာင္ကာ လိုအပ္ေသာ ျပဳစုကုသမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။

ဧၿပီ (၂၀) ရက္တြင္ မဂၤလာဒံု အမွတ္ (၁) စစ္ေဆး႐ံုသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းၿပီး ဗံုးစ၀င္သြားေသာ အသည္းအား ခြဲစိတ္ကုသမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ေအာင္ျမင္သည္ဟု သိရသည္။

ထိုသို႔ သႀကၤန္ကာလ X2O မ႑ပ္၌ ဗံုးေဖာက္ခြဲမည္ကို ႀကိဳတင္ သတင္းရရိွပါလ်က္ တာ၀န္ရိွသူတို႔မွ လံုၿခံဳေရး အျပည့္အ၀ မေပးႏိုင္သည့္အေပၚ အခ်ဳိ႕က အျပစ္ျမင္ေနၾကသည္။

ထို႔ျပင္ သႀကၤန္ကာလႏွင့္ ဆီေလ်ာ္မႈမရိွေသာ လူနာတင္ကား အသင့္ထားရိွျခင္း၊ ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီး အတြင္းလူနာေဆာင္အား ဖယ္ရွားရွင္းလင္းထားျခင္းတို႔အေပၚ သံသယ၀င္ကာ နအဖ၏လုပ္ရပ္ဟု အမ်ားက ထင္ျမင္ခ်က္ေပးေနၾကသည္။

“ဗံုးခြဲမယ့္သတင္း ႀကိဳရထားရင္ သႀကၤန္မ႑ပ္ေတြ ပိတ္လိုက္ေပါ့။ ခုေတာ့ နအဖ ဂုဏ္သိကၡာတည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အသက္ေတြကို ခ်ေကၽြးတာေတာ့ မလုပ္သင့္ဘူး” ဟု ႏိုင္ငံေရးအကဲျဖတ္မ်ားက ဆိုၾကသည္။

ယေန႔အထိ ေသဆံုးသူစုစုေပါင္း (၁၈) ဦးရိွေနၿပီဟု ရန္ကုန္ေဆး႐ံုႀကီးမွ သတင္းမ်ားထြက္ေပၚေနေသာ္လည္း အတည္ျပဳခ်က္ မရေသးေပ။

ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္း ဗံုးေပါက္ကြဲ

ဧရာ၀တီ-ျမစ္ဆံုဆည္ေဆာက္လုပ္ေရးစီမံကိန္းကို လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ ေအး ရွားေ၀ါလ္ဒ္ ကုမၸဏီ႐ံုးခန္းေရွ႕တြင္ ဧၿပီလ (၁၇) ရက္ နံနက္ (၄) နာရီ (၄၅) မိနစ္က ဗံုး (၃) လံုး ဆက္တိုက္ ေပါက္ကြဲရာ (၄) ဦး ေသဆံုးၿပီး (၁၂) ဦး ဒဏ္ရာရ၊ ေသဆံုးဒဏ္ရာရသူ အမ်ားစုသည္ ဧရာ၀တီ-ျမစ္ဆံုဆည္ ေဆာက္လုပ္ေရးစီမံကိန္းကို လာေရာက္လုပ္ကိုင္ေပးေနၾကသည့္ တ႐ုတ္အလုပ္သမားမ်ားျဖစ္ၾက တယ္လို႕ KNG ကခ်င္သတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ (http://www.kachinnews.com/News/Four-killed-12-injured-in-bomb-blasts-in-Irrawaddy-Myitsone-dam-site.html)

Four killed, 12 injured in bomb blasts in Irrawaddy-Myitsone dam site
Saturday, 17 April 2010 KNG



Four people died and over 12 people were injured when exploding bombs for the first time rocked the Myitsone dam project in Irrawaddy River in Kachin State, northern Burma, said local residents. Most of the dead and injured were Chinese workers.

At least three bombs exploded in quick succession in front of Asia World Company’s office, one of the implementing agencies of the dam project in Lungga Zup, 18 miles north of Myitkyina, the capital of Kachin State, at about 4:45 a.m. Burma Standard Time, residents said.

041710-asia-world-co

Asia World Company's main communication office was damaged by bombs. Photo: Kachin News Group.
The explosions also resulted in severe damage to the company’s two-storey office, said residents in the dam project site. Several company-owned cars trucks and bulldozers were also destroyed in the blasts.

Over 300 Chinese workers employed with the China Power Investment Corporation (CPI) were evacuated in four buses to Myitkyina soon after the explosion.

Nobody has claimed responsibility for the first ever bomb explosions in the Myitsone dam project, said the sources.

Significantly, the bomb explosions occurred one day after the Kachin Independence Organization (KIO) took pains to apprise the Kachin public about the latest situation of disagreement on transforming the Kachin Independence Army (KIA), the armed-wing of KIO to the junta-proposed BGF.

Naw Awng, leader of the anti-dam movement and All Kachin Students’ Union (AKSU), an underground Kachin students’ organization based in Kachin State told Kachin News Group, “We harbour no policy of violence. The explosion may have been triggered by anti-dam civilians or secret groups or organizations”.

The dam for the hydropower project at the confluence of the Irrawaddy River, or Mali Hka in Kachin, which is formed where the two major rivers--- Mali Hka River and N’Mai Hka River meet, is being implemented by the Asia World Company, Ministry of Electric Power-1 in Burma and Chinese state-owned China Power Investment Corporation (CPI).
kachin-state

Map of Myitsone dam site in Kachin State, northern Burma.

Inspection activities for the project were started in late 2006 however the joint-dam construction began in December 21, last year. The construction cost, technicians and equipment are provided by the Chinese government.

The project will generate 6000 MW of electricity, which is to be sold to neighbouring China’s Yunnan province for it is under construction industrial zone.

Kachin people, organizations and churches have urged the military supremo Snr-Gen Than Shwe to halt the Myitsone, or Mali-N’Mai Zup dam project and are into demonstrations and anti-dam movements at home and aboard.

ရန္ကုန္သႀကၤန္ ကန္ေတာ္ႀကီး X2O မဏၰပ္ ဗံုးေပါက္ကြဲ

(မူရင္းသတင္းအား ကိုညီလင္းဆက္ ဘေလာ့ဂ္တြင္ တိုက္ရုိက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္၊)-----Click

Bomb blasts infront of X2O Mandap, Kantawgyi

Bomb blasts infront of X2O Mandap, Kantawgyi

ကန္ေတာှၾကီး X2O မဏၰပ္ မွာ ဗံုး နွစ္လံုး (သို့) သံုးလံုး ေပါက္တယ္။ မဏၰပ္္ေတြမွာ ေပါက္တာ မဟုတ္ဘဲ ေအာက္ကေန ေပါက္ကြဲတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမေတာ့ လူေတြက DJ လုပ္တယ္ထင္ျပီး သိပ္ျပီး သတိမထားလိုက္ ၾကေပမယ့္ ေနာက္အလံုးေတြမွာ လူေတြအားလံုး ထြက္ေျပးၾကပါတယ္။ X2O မဏၰပ္ဟာ လူစည္ကားတဲ့ မဏၰပ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြ ဝရုန္းသံုးကား ထြက္ေျပးၾကေတာ့ ထိခိုက္လဲျပို လူပိျပီး ထိခိုက္ ဒဏ္ရာရတဲ့ သူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ ေပါက္ကြဲတဲ့ အနီးအနားက လူ ၄-၅ ဦးေလာက္ ေသဆံုး တယ္လို့ သိရပါတယ္။ (ေနာက္ဆံုးရ ခိုင္မာတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္က လူ ၃၀ ခန့္ ေသတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာ ေသတာ ဆယ္ဦး ေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အနီးအနားမွာ ရွိေနတယ့္ အရာရွိၾကီး တစ္ဦးလည္း ဗံုးထိမွန္တယ္လို့ သိရပါတယ္)

အခင္းျဖစ္ပြားရာ ေနရာက က်ြန္ေတာ္တို့နဲ့ မလွမ္းမကမ္းမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစခ်င္း လူေတြ ထြက္ေျပးခ်ိန္မွာ ေသနတ္နဲ့ ပစ္သလိုလို၊ ထရန္စေဖာ္မာ ေပါက္ကြဲသလိုလို မေရမရာ သတင္းေတြ ျဖစ္လာေပမယ့္ ခဏအၾကာမွာေတာ့ ရဲေတြ၊ လံုျခံဳေရးေတြ၊ မီးသတ္ကားေတြ၊ သူနာျပဳယာဉ္ေတြ ေရာက္လို့ လာပါတယ္။ အဲဒီမဏၰပ္က လူေတြအားလံုးကို ဆင္းခိုင္းလိုက္ျပီး ပတ္ပတ္လည္ကို လံုျခံဳေရး ယူလိုက္ၾကပါတယ္။ အနီးအနားက Black Culture, Black Jack, 16.9, စတဲ့ မဏၰပ္ ေတြလည္း ပိတ္လိုက္ၾကရပါတယ္။ သူနာျပဳကားေပၚမွာ အမ်ိုးသမီးငယ္ ရွစ္ဦးခန့္ ပါသြားတာကို ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ မဏၰပ္ေဘးနားက ေဈးသည္မ်ားနဲ့ မဏၰပ္က ေရကစားသူမ်ားကို ေမးျမန္းခ်က္အရ ဗံုးကြဲတယ္လို့ အတည္ျပဳခ်က္ ရယူလိုက္နိုင္ပါတယ္။

လူေတြလည္း ဘာျဖစ္မွန္း ေသခ်ာမသိေတာ့ အံုျကည့္ေနတာပဲ


ဘယ္သူေဖာက္ေဖာက္ ျပည္သူလူထုကို ဒီလို အႀကမ္းဖက္နည္းနဲ့ ဒုကၡေပးတဲ့ လုပ္ရပ္ကို ျပင္းထန္စြာ ရွံု့ခ်ပာတယ္။ သႀကၤန္ဆိုတာ လူတိုင္း စိတ္မြန္းႀကပ္မႈေတြကေန ထြက္ေပါက္ တစ္ခုအေနနဲ႔ ေပ်ာ္ႀက ရြွင္ႀကတဲ့ ပြဲပါ။ အျပစ္မဲ့ လူေတြနဲ့၊ ရန္ကုန္ကို ဦးတည္ျပီး တိုက္ခိုက္ေနတာကေတာ့ လြန္စြာမွကို အက်ည္းတန္ လြန္းပါတယ္။


ဓါတ္ပံုမ်ားကို မူရင္း ဘေလာဂ့္တြင္ သြားေရာက္ၾကည့္ရႈႏိုင္ပါသည္။
Update News
ရိုက္တာ သတင္းဌာနက လူ ၂၄ဦးထက္မနဲ ေသဆံုးတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္တို့ မ်က္ျမင္အရ အဲဒီေလာက္ မရွိပါဘူး။ [Reuter]


(ေနာက္ဆံုးရ ခိုင္မာတဲ့ သတင္းရပ္ကြက္က လူ ၃၀ ခန့္ ေသတယ္လို့ ဆိုပါတယ္။ ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာ ေသတာ ဆယ္ဦး ေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အနီးအနားမွာ ရွိေနတယ့္ အရာရွိႀကီး တစ္ဦးလည္း ဗံုးထိမွန္တယ္လို့ သိရပါတယ္)

(ကိုညီလင္းဆက္ ဘေလာဂ့္မွ)

ေလညွင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေတြလို ဒီေနရာမွာ စုေ၀းၾက

ငါ့ေျမးေရ…။
လြန္ခဲ့တဲ့တပါတ္က ငါ့ေျမးဆီကို ဘဘ စာတေစါင္ေရးလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီစာထဲမွာ ငါ့ေျမးရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ‘ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ’ အေၾကာင္း ဘဘ စာေရးၿပီးေျပာခဲ့တယ္။ အခုလည္း ငါ့ေျမးကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေၾကာင္းထပ္ၿပီး ေျပာျပခ်င္ ေသးတယ္။ ကဗ်ာအေၾကာင္း ၾကားခ်င္သိခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ငါ့ေျမးရဲ ့ဆႏၵျပည့္၀ႏိူင္မယ္လို ့ေတာ့ ဘဘေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ငါ့ေျမးေရ…။
ထံုးစံအတိုင္း ကဗ်ာေလးအေၾကာင္းမေျပာခင္ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ႏြယ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာတခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ နိဒါန္းပ်ဳိးတဲ့ အေနနဲ ့ ဘဘ ႀကိဳၿပီးေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။

ငါ့ေျမးတို ့ဘဘတို ့ရဲ ့ ပုဂၢလဘ၀မွာ၊ ထူးျခားတဲ့ “ ေန ့ ” ေတြရိွတတ္ၾကပါတယ္။ ဆိုပါေတာ့ ဘဘမွာဆိုရင္ ငယ္စဥ္တုန္း က မူလတန္းေက်ာင္းကေန၊ အလယ္တန္းေက်ာင္းကိုေျပာင္းၿပီး ေက်ာင္းစတက္ရတဲ့ေန႔လို ေန႔မ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီေန႔က ဘဘတို႔ေနတဲ့ စလင္းၿမိဳ ့ေလးမွာ မိုးရိပ္မိုးေရာင္ အံု ့အံု ့ျပျပေလး ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ေလ။ ဘဘဟာ စာအုပ္တခ်ဳိ႕ ထည့္ထားတဲ့လြယ္အိပ္ကိုလြယ္ၿပီး ဘဘအေဖရဲ႕ေနာက္က လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး လိုက္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းသားသစ္ေတြ လက္ခံစာရင္းသြင္းတဲ့ စားပြဲတစ္လံုးေဘးက ဆရာ တစ္ေယာက္ဆီကို လမ္းေလွ်ာက္သြားေနတဲ့အခ်ိန္၊ ေက်ာင္းသားတခ်ဳိ ့က ဘဘတို ့ကိုလွမ္းၾကည့္ေနၾကတယ္ေလ။ ဘဘရဲ ့ ညာဖက္လက္ဟာ လြယ္အိပ္္ထဲကို ႏိႈိ္က္ထားတယ္။ အဲဒီလြယ္အိပ္္ထဲကို ႏိႈက္ထားတဲ့လက္ထဲမွာ ဘာကိုဆုပ္ကိုင္လာသလဲ ဆိုေတာ့ “ ပိုင္းေလာ့ ” ေဖါင္တိန္ကေလးတေခ်ာင္းကို ၾကစ္ၾကစ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားခဲ့တာေပါ့။ ဒီေဖာင္တိန္ေလးဟာ၊ မူလတန္းေအာင္လို႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းကို ေျပာင္းရေတာ့မယ့္ ဘဘအတြက္၊ ဘဘရဲ႕အေဖက ၀ယ္ေပးခဲ့တဲ့ေဖာင္တိန္ ကေလးေပါ့။ ငါ့ေျမးေရ…။ အဲဒီေန႔ကို ဘဘအခုထက္ထိ မေမ့ႏိူင္ဘူး။ ဘဘရဲ႕ပုဂၢလဘ၀မွာ အဲဒီေန ့ဟာ တကယ့္ကို အေရးပါတဲ့ေန ့ ။ ဘဘရဲ႕ကေလးဘ၀ ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ၿပီး လူငယ္ဘ၀ကို စတင္ကူးေျပာင္းလိုက္တဲ့ေန ့အျဖစ္ ဘဘ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့လို ့ မရတဲ့ေန ့တစ္ေန ့ျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။
ဒီတခါ ဘဘရဲ႕စာထဲမွာ ေျပာျပမယ့္ကဗ်ာရဲ႕ေခါင္းစဥ္ကလည္း “ ဒီေန႕ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” တဲ့။ ဒီကဗ်ာေလးရဲ႕ေခါင္းစဥ္ ကို ဖတ္လိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ ပထမဦးဆံုး ေပၚလာတဲ့အေတြးကေတာ့ ဘဘရဲ႕ ပုဂၢလဘ၀ထဲက ေန ့တခ်ဳိ ့ကို ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို သတိရသြားေတာ့တယ္။
ဘဘမွာ ငယ္စဥ္တုန္းက အလယ္တန္းေက်ာင္းစတက္တဲ့ေန႔လို ထူးျခားတဲ့ ဘ၀သစ္တခုအစျပဳတဲဲ့ ေန႔ေတြရိွခဲ့တာပဲ။ ဒီလို ဘ၀သစ္တခု အစျပဳတဲ့ေန႔မ်ဳိးဆိုတာ ဘဘမွာရယ္လို ့မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါ့ေျမးမွာလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ တျခားလူေတြမွာလည္း ရိွပါလိမ့္မယ္။ ဒါက ပုဂၢလဘ၀ရဲ႕ ဘ၀သစ္စတင္တဲ့ေန႔။ တခါ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး့ႏိူင္ငံတစ္ခုရဲ႕ သမိုင္းသစ္ စတင္တဲ့ေနေတြေကာ...၊ မရိွႏိူင္ေတာ့ဘူးတဲ့လား။ ဘယ္မရိွပဲ ေနပါ့မလဲကြယ္။ ၁၉၄၈-ခု၊ ဇႏၷ၀ါရီလ (၄) ရက္ေန႔ဟာ၊ ဘဘတို ့ ႏိူင္ငံတစ္ပါး ကြ်န္ဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ၿပီး လြတ္လပ္တဲ့လူမ်ဳိးအေနနဲ႔ သမိုင္းသစ္စတင္တဲ့ေန႔ မဟုတ္ေပဘူးလား ။ ဒီလိုေန႔မ်ဳိးဟာ ဘဘတို႔ ႏိူင္ငံ၊ ဘဘတို ့လူမ်ဳိးရဲ ့တကယ့္ကို ေမ့ေပ်ာက္လို႔ မရတဲ့ ေမ့ေပ်ာက္မထားသင့္တဲ့ သမိုင္းသစ္တစ္ခု အစျပဳတဲ့ေန ့ ေပပဲေပါ့။ ကဲပါေလ…။ ကဗ်ာေလးကိုမေျပာခင္…၊ ဘဘလည္း နိဒါန္းစကားေတြ ေတာ္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ကဲ-- ကဗ်ာေလးဆီ စၿပီး သြားလိုက္ၾကရေအာင္…။

ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္

ပင္လယ္ကိုျဖတ္လာတဲ့ မိုးနံ ့ပါတဲ့ေလလို
ၿမိဳ႕ႀကီးထဲ
ငါတို ့၀င္ေရာက္ၾကပါစို ့။

ေနေရာင္ဟာ
အုန္းလက္ကိုင္းဖ်ားနဲ ့ အိမ္အမိုးစြန္းကို ျဖတ္ၿပီး
ခပ္ေစာင္းေစာင္းက်ေနမယ္။

သစ္ပင္ေတြဟာ
ေရစိုလို ့သူတို ့ အေမြးအေတာင္ေတြကိုျဖန္ ့ၿပီး
ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြလို
အစိမ္းေရာင္ ပြပြ၊ လွလွႀကီးျဖစ္ေနမယ္။
အိမ္ေရွ ့လမ္းမေပၚမွာ ေမာ္ေတာ္ကားေတြဟာ
ႀကိဳတင္တိုင္ပင္ထားၾကသလုိပဲ
၀း၀၀ နာရီမွာ
ဟြန္းေတြ တစ္ၿပိဳင္နက္ထဲတီးလိုက္ၾကေပါ့။

ငါ့ေျမးေရ…။
“ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာထဲမွာ၊ ကဗ်ာပိုဒ္ (၁၆)ပိုဒ္ပါတယ္။ အခု ဘဘက ပထမအပိုဒ္ (၃)ပိုဒ္ကိုပဲ စေျပာ လိုက္တာပါ။ ဒီအပိုဒ္ (၃)ပိုဒ္မွာ ထူးျခားတဲ့ အခ်က္(၂)ခ်က္ရိွတယ္။ "ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြ" ဆုိတဲ့ စကားစုနဲ႔ “ကားေတြက တၿပိဳင္နက္ထဲ တီးၾကေပါ့” ဆိုတဲ့ စကားစုပါပဲ။ ဒါဟာ ေအာင္ျမင္မူကို ေထာပနာျပဳတဲ့ စကားစုေတြျဖစ္ေနတယ္။ “ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြ” တဲ့။ “အေမြးအေတာင္ ေတြခ်ၿပီး ငိုင္ေနတဲ့ ေဒါင္းအိုေတြ” မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ကားေတြက တအံ့တၾသ ၀မ္းသာအားရ၊ တက္တက္ၾကြၾကြျဖစ္လို႔ ဟြန္းေတြကို တၿပိဳင္နက္ထဲ တီးလိုက္ၾကတာ။ လမ္းဖယ္ေပးဖို ့ တေယာက္္တေပါက္ ဟြန္းထတီးေနၾကတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ ကဲ-ဆက္ၿပီးသြားၾကရေအာင္…။

ဒါဟာ အစပဲ
အရာအားလံုး
အစက ျပန္စမယ့္ အစပဲ။

ေလျပည္ညွင္းဟာ
အရပ္မ်က္ႏွာအသီးသီးက
တစ္လွည့္ၿပီးတစ္လွည့္ တိုက္ေနမယ္။

ငါတို ့ဟာ
ေလညွင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေတြလို
ဒီေနရာကို
စုေ၀းေရာက္ရိွလာၾကမယ္။

သမိုင္း၀င္ဓါတ္ပံုထဲက
မ်က္ႏွာမ်ဳိးေတြနဲ ့
အားလံုးဟာ
တည္ၾကည္ခန္ ့ျငားၾကလို ့ေပါ့။

ၿမိဳ ႔အႏွံ ့က ေခါင္းေလာင္းေတြဟာ
အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ဆြံ ့အေနခဲ့တဲ့ သူတို ့အသံ
သူတို ့ျပန္ရၿပီမို ့
၀မ္းသာမဆံုးျဖစ္လို ့
( အၿပံဳးမ်က္ႏွာေတြဟာ
ျပန္ၿပီးတည္လို ့မရေတာ့သလို ့မ်ဳိး )

ကန္ေရျပင္ဟာ
သူကိုယ္တိုင္ ကုန္းေပၚတက္လာၿပီး
ပြဲေတာ္မွာ ႏဲႊခ်င္ေနတယ္။

လက္ခုပ္သံေတြဟာ
တိက်တယ္။
အပိုအလိုမရွိဘူး။
ရုပ္ရွင္မရိုက္ဘူး။
ဇာတ္တိုက္မထားဘူး။

တာထြက္ေတာ့မယ့္
အားမာန္ေတြဟာ
အခ်က္ေပးသံကို ေစာင့္ေနၾကၿပီ။

ငါ့ေျမးေရ…။
ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြၾကေတာ့ အရာအားလံုးအစျပဳမယ့္၊ အစကေန ျပန္စမယ့္ေန ့ကို ထပ္ကာတလဲလဲ ပံုေဖၚဖို႔ ႀကိဳးစားထားတာေတြ႕ရတယ္။ ဥပမာ…လူေတြစုေ၀းေရာက္ရိွလာၾကတာ၊ လူေတြရဲ႕မ်က္ႏွာထား၊ တခ်ိန္လံုး တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့ရတဲ့ တၿမိဳ႕လံုးက ေခါင္းေလာင္းေတြက အသံေတြတၿပိဳင္နက္ထဲ ျပန္ထြက္ျပန္ျမည္ လာၾကတာ…။
ဒီေနရာမွာ အဲသလိုထူးျခားတဲ့ေန႔နဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဘဘၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားတစ္ခုအေၾကာင္း ၾကားညွပ္ၿပီဲး ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ဇာတ္ကားရဲ႕နာမည္ကိုေတာ့ ဘဘမမွတ္မိေတာ့ဘူးကြဲ႕။ ဒီဇာတ္ကား ထဲမွာ အာဂ်င္တီးနားႏိုင္ငံ၊ သမၼတႀကီးရဲ ့ ဇနီးဟာ နာမက်န္းျဖစ္လို ့ ေသငယ္ေဇာနဲ ့ေမ်ာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အာဂ်င္တီးနားႏိုင္ငံရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ “ဗ်ဴႏိူးေဟရီးစ္” တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာရိွတဲ့ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြဟာ သူတို႔ ခ်စ္ခင္ ေလးစားရတဲ့ သမၼတကေတာ္ရဲ ့ နာေရးသတင္းကို အားလံုးၿငိမ္သက္ၿပီး ေစာင့္ၿပီး နားေထာင္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕လံုး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတဲ့အခ်ိန္ သမၼတကေတာ္ ေသဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့သတင္း ထြက္ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ “ဗ်ဴႏိူးေအရီးစ္”တစ္ၿမိဳ႕လံုးမွာရိွတဲ့ ဘုရားေက်ာင္း ေခါင္းေလာင္း ေတြဟာ ၀မ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ တၿပိဳင္နက္ထဲ တီးၾက၊ ထိုးၾကေတာ့တယ္ ငါ့ေျမး ။ ဘဘမွာျဖင့္ အဲဒီဇာတ္ကားထဲက ေခါင္းေလာင္းသံေတြကို ဒီကဗ်ာဖတ္ရင္းက ျပန္ၿပီးသတိရ မိတယ္။ ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာထဲမွာပါတဲ့ ေခါင္းေလာင္းေတြၾကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ ေအာင္ပြဲခံမႈရဲ႕ သေကၤတအျဖစ္ သမိုင္းသစ္တစ္ခု အစျပဳတဲ့ေန႔ကို အသိအမွတ္ၿပဳ၊ ဂုဏ္တင္တဲ့သေဘာ တၿပိဳင္နက္ထဲ တီးလိုက္တာပါ။
ကဲ- ေနက္ထပ္ကဗ်ာပိုဒ္ေတြကို ဆက္ၿပီးဖတ္ၾကရေအာင္…။

က်ားေတြျဖတ္ဖို ့
ေတာမွာ
လမ္းခင္းထားရိုးမရိွဘူး။
ေခ်ာင္းေတြ ့ရင္
ခုန္ေက်ာ္သြားဖို ့ပဲ
ေခ်ာင္းက်ယ္ရင္
ေဖာင္ဖြဲ ့မယ္။

ဒီကဗ်ာတစ္ပိုဒ္ထဲကေတာ့ အရာအားလံုးအစၿပဳမယ့္ ‘ေန ့’ ကို ဂုဏ္တင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူးငါ့ေျမး..။ အဲသလို အရာအားလံုး အစျပဳႏိူင္မယ့္ “ ေန ့” ေပၚေပါက္လာဖို ့အတြက္ ဘယ္လိုရုန္းကန္တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ ‘ အတိတ္ကာလ ’ ကိုျပန္လည္တူးေဖၚ ျပတာပဲ ျဖစ္တယ္။
ဘဘတို႕မွာလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ဘဘရဲ႕မူလတန္းေအာင္္လို႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို ကူးေျပာင္းေရာက္ရိွတဲ့ “ေန႔” ကိုေရာက္ဖို႔ ဘဘဟာ စာေတြအမ်ားႀကီး က်က္ခဲ့ရတာပဲ။ သူမ်ားတကာထက္ ဥာဏ္ထိုင္းသူျဖစ္တာနဲ႔ စာကို တျခားသူေတြထက္ ပိုုၿပီးႀကီးစားခဲ့ရတာပဲ။ အဲဒီ မူလတန္းေနာက္ဆံုးႏွစ္ စတုတၳတန္းမွာ ဘဘဟာ ေန႔မအိပ္ညမအိပ္ စာက်က္ခဲ့ရလို႔ က်န္းမာေရးေတာင္မွ ခ်ဳိ႕တဲ့ခဲ့ရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘဘရဲ႕ပုဂၢလဘ၀မွာ၊ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပည္ဖံုးကားခ်ၿပီး အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကို အစျပဳတဲ့ “ေန ့” ကိုေရာက္ဖို ့၊ ဘာတခုမွ အလြယ္တကူနဲ ့ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။ စာေတြဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခက ငါ..မရ ရေအာင္ က်က္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲသတၱိနဲ႔ ဘဘဟာ၊ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရတာ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ အစျပဳတဲ့ “ေန႔"ကို သိမ္းပိုက္ႏိူင္ခဲ့တာ။
ကဲ….က်န္တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြဆီ ဆက္ၾကဦးစို ့…ငါ့ေျမး ။

ဒီေန ့ဟာ “ အစ ” ျဖစ္တယ္။
အရာအားလံုး
အစကျပန္စမယ့္ “ အစ ” ျဖစ္တယ္။

ဒီေန ့ဟာ
ကမ ၻာေပၚမွာ
အလွဆံုးေန ့ေတြထဲက တစ္ေန ့ျဖစ္တယ္။
ဒီေန ့ဟာ
စစ္ပြဲစတင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
စစ္ပြဲၿပီးဆံုးတဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေန ့ဟာ
ေမတၱာ စတင္တဲ့ေန ့
ေမတၱာေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့
ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့ဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စတင္တဲ့ေန ့
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့
ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့မွာ
စစ္ႏိုင္သူ မရွိဘူး။
စစ္ရွဳံးသူ မရိွဘူး။

အခု ဘဘေဖၚျပခဲ့တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြကေတာ့ အရာအားလံုး အစကျပန္စမယ့္္ “ေန႔"ရဲ႕ ေလးနက္ျမင့္မားလွတဲ့ ဂုဏ္ရည္” ကို၊ ထပ္ကာတလဲလဲ ေဖာ္ျပသြားခဲ့တာ ငါ့ေျမးေတြ ့ရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ “ဒႆန ” အားျဖင့္ သာမာန္ထက္အမ်ားၾကီး ပိုၿပီးနက္နက္တူးမွ ေဖၚယူလို႔ရႏိူင္တဲ့ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြလည္း ပါေနတယ္။ အဲဒါကေတာ့

ဒီေန ့ဟာ
စစ္ပြဲစတင္တဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
စစ္ပြဲၿပီးဆံုးတဲ့ေန ့ မဟုတ္ဘူး။
ဒီေန ့ဟာ
ေမတၱာ စတင္တဲ့ေန ့
ေမတၱာေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့
ျဖစ္ရဲ႕။
ဒီေန ့ဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ စတင္တဲ့ေန ့
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာင္ႏိုင္တဲ့ေန ့
ျဖစ္ရဲ ့။
ဒီေန ့မွာ
စစ္ႏိုင္သူ မရွိဘူး။
စစ္ရွဳံးသူ မရိွဘူး။

ငါ့ေျမးေရ…။ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြကိုေတာ့ ဘဘ သိပ္ၿပီးရွင္းမျပခ်င္ဘူး ငါ့ေျမး ။ ဘဘရဲ႕အရည္အခ်င္း ေလာက္နဲ႔လည္း ရွင္းျပတဲ့အခါ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြရဲ ့ဆိုလိုရင္းကို မီွေအာင္ရွင္းျပႏိူင္မယ္ မထင္ဘူး။ မူရင္း အဓိပၸါယ္ရဲ ့အနီးတ၀ိုက္ေလာက္အထိပဲ ဘဘ ရွင္းျပခ်င္တယ္။ ရွင္းျပႏိူင္မယ္။ တကယ့္ကို လက္တစ္ဆံုး ႏိႈ္က္ယူမွရမယ့္ ကဗ်ာ့ပရိယာယ္ေတြပါပဲ။ အဲ…ငါ့ေျမးရဲ ့လက္တံကေတာ့ ရွည္မွျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ဒီကဗ်ာပိုဒ္ေတြကို ခံစားသိရိွႏိူင္ဖို ့အေထာက္အကူျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆရတဲ့စကား တခ်ဳိ႕ကိုေတာ့ ဘဘ ျဖည့္ေျပာလိုက္ဦးမယ္။
ဘဘတို႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္”က ေျပာဖူးတယ္ ငါ့ေျမး ။ သူေျပာတဲ့စကားကို တစ္လံုးမက်န္ ခေရေစ့တြင္းက်ေတာ့ ဘဘ မမွတ္မိေပမယ့္ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸါယ္ကိုေတာ့ ဘဘမွတ္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “တိုင္းျပည္ ေကာင္းစားတိုးတက္ေအာင္ ငါတို ့က လုပ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ေအာင္ျမင္ပါေစသားတဲ့၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႔က တိုင္းျပည္ေကာင္းစားတိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ ပိုၿပီးေအာင္ျမင္ပါ ေစသား…” တဲ့။

ငါ့ေျမးေရ…။

အဲဒီစာသား အဲဒီစကားကို ၾကားရတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဘဘျဖင့္တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြထၿပီး ေက်နပ္ အားရျဖစ္လိုက္မိတယ္။ ဒါဟာျဖင့္ တကယ့္ကို “မြန္ျမတ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ ေမတၱာတရား" ကို အေျခခံတဲ့ “စကား”ေတြပဲ။ ကဗ်ာဆရာေျပာခ်င္တဲ့ “ေမတၱာေအာင္ျမင္တဲ့ေန႔ ေမတၱာစတင္တဲ့ေန႔ ” ဆိုတဲ့ စာသားထဲက “ေမတၱာ”ဆိုတဲ့ “ အဲသလို ေမတၱာ” မ်ဴိးကိုေျပာတာပဲေပါ့။ ၿပီးေတာ့ တဆက္ထဲဆိုသလိုပဲ  “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ” ေျပာဖူးတဲ့ စကားတစ္ခြန္း။ “ဒို္င္ယာေလာ့လုပ္္ရင္ ဘယ္သူမွ မႏိုင္ဘူး၊ ဘယ္သူမွ မရွဳံးဘူး” တဲ့။ ဒါလည္း ကဗ်ာထဲက “ဒီေန႔ဟာ စစ္ႏိူင္သူမရိွဘူး၊ စစ္ရွဳံးသူမရိွဘူး ” ဆိုတဲ့စာသားနဲ ့ တထပ္ထဲ က်မေနေပဘူးလား။
ငါ့ေျမးေရ…။ “ ဒီေန႔ဟာ အစျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာကို ဘဘရွင္းျပခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းရွည္ခဲ့ၿပီ။ ကဲ--- ေနာက္ဆံုးတပိုဒ္ဆီ ဆက္ၾကရဦးမယ္။

ဒီေန ့အေၾကာင္း
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးရေပလိမ့္မယ္။
ဒီေန ့အေၾကာင္း
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္မေရးခဲ့ဘူးဆိုရင္
ငါဟာ
ဘာမွမေရးခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္နဲ ့
ဘာထူးဦးေတာ့မလဲ။

ကို္င္း….. ကဗ်ာဆရာကေတာ့ ေနာက္ဆံုးကဗ်ာပိုဒ္မွာ သူရဲ ့ရပ္တည္ခ်က္ကိုပါ ထည့္သြင္းေရးဖြဲ ့ျပလိုက္ၿပီ။ တကယေတာ့ ကဗ်ာဆရာဟာ ဒီကဗ်ာထဲက တခ်ဳိ ့စာသားေတြအတိုင္း “ေလညွင္းနဲ ့အတူပါလာတဲ့ ပန္းရနံ႔ေတြလို ဒီေနရာကို စုေ၀းေရာက္ရိွၾကတဲ့သူ ” ေတြထဲမွာ သူလဲပါ၀င္ရမယ္တဲ့။ သူဟာ အဲဒီလိုေန႔ အဲဒီေနရာကို သမိုင္္း၀င္ဓါတ္ပံုထဲက မ်က္ႏွာမ်ဳိးနဲ ့ တည္ၾကည္ခန္ ့ျငားေနပါလိမ့္မယ္လို ့ ဖြင့္ဟ၀န္ခံလိုက္္ၿပီ ဆိုပါေတာ့ ငါ့ေျမး ။ ဒါကေတာ့ တိုင္းျပည္ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ့ ေကာင္းစားေအာင္ ဖန္တီးႏိုင္တဲ့ "ေန႔" အတြက္ စာေပသမားေတြ ဘယ္လိုရပ္တည္သင့္သလဲ ဆိုတာကို ထည့္ေျပာသြားတဲ့ သေဘာပါပဲ။
ကဲ…။ ဘဘရဲ ့စာကလည္း ရွည္လ်ားလြန္းၿပီ။ ငါ့ေျမးလည္း “ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ဆိုတဲ့ ကဗ်ာအတိုင္း၊ ပုဂၢလ ဘ၀သစ္ အစျပဳတဲ့ေန႔ ကို္ယ့္ႏိူင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ဳိးရဲ႕ ဘ၀သစ္စတင္တဲ့ေန႔ေတြကို ကို္ယ္တိုင္ပါ၀င္ စိုက္ထူႏိူင္တဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္တယ္လို ့ ဘဘအႀကံျပဳလိုက္ပါတယ္။   ။


ကိုးကား။ ။ ေမာင္တင္သစ္ရဲ ့“ ဒီေန ့ဟာ အစျဖစ္တယ္ ” ကဗ်ာ
စံပယ္ျဖဴ ၊ ဧၿပီ ၊ ၂၀၀၇
(ဆရာၿငိမ္းေ၀ ဘေလာ့မွ ထပ္ဆင့္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။)